BALLEN GEZOCHT!

Ja en ik wil ook nog eens een Assertiviteits-training gaan volgen…

Dat is ook echt iets dat me al mijn hele leven achtervolgt.
Altijd maar dat nooit “NEE” kunnen verkopen of ergens wat van zeggen.
Dat heeft me al zo dikwijls in de problemen gebracht. En ik heb altijd gedacht dat ik naarmate ik ouder zou worden wel zou leren hoe dat moet. Het voor jezelf opkomen en zeggen wat je vindt. Maar dat blijkt dus helemaal niet zo te werken. Ik ben nu 31 (!) en het zit gewoon niet in m’n systeem.

Ik kan me nog situaties herinneren vroeg op de middelbare school.
Een aantal vriendinnen van mij hadden onderling wel eens ruzie. Er werd dan min of meer verwacht dat ik partij koos of dit deden zij voor mij.
Ik had met niemand ruzie, maar als we dan terug naar huis fietsten wilden zij niet naast elkaar fietsen, en werd er aan twee kanten aan me getrokken. “Sas jij fietst wel naast mij hè??”  Wie moest ik dan teleurstellen?
Of mijn vriendinnen hadden ruzie met een meisje waar we regelmatig mee optrokken. In de pauze zat ze vaak bij ons.  Toen was dat natuurlijk tijdelijk not done.  Dan kreeg ik van vreemden briefjes in mijn handen geduwd: “Saskia kom je in de pauze bij … (*meisje*)  zitten? Het gaat niet goed met haar en ze gooit haar boterhammen weg”  *zucht*     Ik wilde geen kant kiezen!
Of ik had iemand omdat ik geen nee durfde te zeggen iets toegezegd, en ik kom na school bij mijn moeder hierover mijn beklag doen in tranen, en dan moest ik diegene alsnog opbellen om te vertellen hoe het zat.
En ik kan me ook nog een meisje herinneren dat elk weekend uitging en vanalles meemaakte en mij dit tot in den treure in geuren en kleuren vertelde. Ze vroeg dan meestal ook nog hoe ik wat ze zojuist had verteld dan voor me zag. De eerste keer lachte ik om die vraag, maar nee, ik moest dan echt letterlijk beschrijven hoe ik dat voor me zag tot in detail.  Ik kwam gewoon niet van haar af!!! Voor ik haar uiteindelijk zover had dat ze haar verhalen elders ging vertellen had ik grijze haren.
En ik heb me zo al eens een abonnement op de boekenclub laten aanpraten voor twee jaar, en bijna elk kwartaal kreeg ik dan de verplicht af te nemen kwartaalselectie thuis omdat ik niets anders had besteld.
Het zou zo fijn zijn geweest als ik in deze de genen van mijn vader had gehad.
Die zegt altijd wat hij vindt en die laat anderen niet op z’n nek zitten. Nog niet een seconde!
Oke hij is zeker niet altijd tactisch,  maar ik heb daar toch wel bewondering voor.
Hij is daardoor bijvoorbeeld ook een goede handelaar. Hij kan goed bluffen.
Als ik dat probeer val ik meteen door de mand. Of ik vind het zielig voor degene tegenover me.
En het is erg! want ik hóór mezelf op deze manier steeds dingen zeggen waar ik niet altijd achter sta.
Of ik hoor mezelf in mijn hoofd van alles zeggen dat ik hardop zou moeten uitspreken maar ik krijg dat dan gewoon niet over mijn lippen.
Ik heb letterlijk momenten gehad dat ik iemand ergens op wilde aanspreken. Ik had me dan voorgenomen dat dan en dan te doen.   Dan was het moment daar en het komt er gewoon niet uit!!
In mijn hoofd gaat het dan;  “Over 10 seconden zeg ik het”  en dan zijn die om en er gebeurt niets.
Of ik zeg het inderdaad en ik zeg daar meteen verzachtende teksten achteraan;
“Niet dat dat nou zo erg is maar..”  of ik verklein door letterlijke verklein woorden te gebruiken.  ik stoor me EEN BEETJE aan etc.  Waardoor de boodschap alsnog niet aankomt.
Dan denk ik later thuis; “Verdorie ik had dit en dat moeten zeggen!”
Het is echt verschrikkelijk soms.
En heel erg frustrerend!!  Echt frustrerend, want na zulke situaties baal ik echt zo ontzettend van mezelf. Dan vind ik mezelf echt een slappeling of een lafaard.  Ik kan het niet uitstaan van mezelf dat dat steeds gebeurt.
Wat natuurlijk, het waarschijnlijk oorzakelijke probleem: “het zelfbeeld”  weer wat naar beneden haalt. Zo werkt ook dit volgens mij in een cirkeltje.
Het klink ook echt heel gênant als ik het hele verhaal zo teruglees.
Als iemand anders ditzelfde schreef en ik zou het lezen, dan zou ik degene van gedegen advies voorzien. “Zo laat je toch niet over je heen lopen!” “Daar mag je best wat van zeggen hoor!”  Daar ben ik dan weer wel goed in.
Zojuist in de supermarkt ook nog een voorbeeld;
Een timide kassière is me aan het helpen, en haar leidinggevende komt aan;
“Het wordt bijna een gewoonte maar kun jij vanavond weer langer blijven?”
(Deze zin insinueert voor mij dat dit meisje vaker de pispaal is omdat ze waarschijnlijk toch altijd “JA” zegt)
Het meisje wordt direct rood en hoort zichzelf al hardop zeggen “Ja op zich kan dat wel”..
(Eerste fout is al gemaakt want nu kun je al niet meer terug)
ze vraagt nog even voorzichtig; “waarom?”
En ze krijgt als antwoord; “Ja huppeldepuntje moet van 4 tot 7 werken maar ik vrees dat die niet gaat komen. Die was er gisteren ook al niet, geen idee waar die uithangt”
Nou fijn dan! Mag je omdat iemand anders z’n verplichtingen niet nakomt de boel wéér oplossen.
Ze zegt nog een keer “Ja nee dat is goed”  Maar ik zie duidelijk dat ze stevig baalt.
Tot slot nog een motiverende quote voor mezelf;

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *