BIJNA TIEN JAAR GELEDEN.. (DEEL 2)

Waar waren we gebleven..
We stonden/hingen daar op de snelweg bij Florence naast mijn autowrak en de vuilniswagen, en met een huilende vrachtwagenschauffeur te wachten op de ambulance in de brandende zon, in de stank van verbrand rubber.  Uiteindelijk kwam er een ambulance en ze spreken daar echt slecht Engels. Met handen en voeten kon ik duidelijk maken dat mijn rug en mijn rechterbeen pijn deden, en Willem zei dat hij ook wat last had van zijn rug en van zijn voet of teen.
We kregen beide een nek-kraag om. Ik werd op een brancard gelegd, maar Willem kreeg een krukje en moest naast mij zitten in de ambulance! Heel vreemd achteraf. Op dat moment denk je “ze zullen wel weten wat ze doen”.  De sirenes werden aangezet, wat overigens heel vreemd klinkt als je zelf ín de ambulance ligt, (en de sirenes in Italië zijn echt zwaar irritant zenuwachtig)  en we werden naar een ziekenhuis gebracht.  Een heel oubollig ziekenhuis wat in mijn ogen meer weg had van een gevangenis. Heel ongezellig. We werden in een of ander wachtkamertje gezet en moesten wachten tot er verder naar ons gekeken kon worden. Voor mijn gevoel duurde dit heel lang.

We waren erg onder de indruk van het ongeluk en enorm geschrokken uiteraard. We spraken uit dat we zo’n geluk gehad hadden. Maar we hadden helemaal geen spullen. Alles dat we bij ons hadden was achtergebleven in de auto. Ook mijn telefoon. Ik vroeg me meteen af waar we die avond moesten slapen. Willem zei toen dat hij vermoedde dat we hier nog niet zomaar weg waren. Toen bedacht ik me opeens dat ik eigenlijk helemaal niet kon lopen. Hoe zou ik hier zo weer op eigen houtje naar buiten lopen?

Na een lange tijd wachten kwamen er wat mensen die ons in gebrekkig Engels vragen begonnen te stellen. Er werden echo’s gemaakt om te kijken of er sprake was van inwendige bloedingen.
Daarna werden we op een soort van eerste hulp zaal gelegd waar we weer moesten wachten op verdere onderzoeken.  Nog steeds hadden we die nekkraag om en die begon me aardig te irriteren.
Willem had intussen naar huis gebeld, en gezegd dat we een ongeluk hadden gehad, maar dat het ogenschijnlijk allemaal mee leek te vallen. Dat de auto total loss was maar dat wij geluk hadden gehad. We lagen daar met een hoop andere mensen in die zaal en tussen de bedden (nou ja het waren meer brancards) hingen gordijntjes. Ik kreeg steeds meer pijn aan mijn rechterbeen en op een gegeven moment hield ik het echt niet meer uit.  Ik lag te huilen in mijn bed maar er waren geen verpleegsters in de buurt. Uiteindelijk zag een bezoeker dat er wat aan de hand was en die spoorde iemand op. Ik kreeg een morfine injectie in afwachting van de verdere onderzoeken.

In de uren die volgden (want het duurde echt allemaal heel lang) werden er verschillende onderzoeken gedaan. Ze reden met die brancardbedden door de gang en knotsten gewoon over de drempeltjes, en ik moest mezelf steeds schrap zetten. “oh daar komt er weer een!”
We moesten ook zelf op de banken klimmen bij radiologie en weer op het brancard bed.
Er werden ook scans gemaakt, en voor één van die scans moest ik naar een andere gebouw op dat terrein. Met een ambulance. Die reed heel lomp! Er zat een riempje over de brancard maar die was helemaal niet aangetrokken en in de bochten moest ik me echt vasthouden om er niet af te rollen.

Toen we uiteindelijk weer terug waren op die eerste hulpzaal moesten we de uitslagen afwachten.
Ook dit duurde weer eindeloos.
Uiteindelijk kwamen ze dan vertellen hoe het zat.
Willem had een gebroken onderste ruggenwervel. En een gebroken teen. (van het remmen en de klap erna)
Ik had ook een gebroken onderste ruggenwervel, maar er zaten ook twee botfragmenten in het wervelkanaal die dus op een zenuw drukten. Dat veroorzaakte die pijn. Ze moesten nu gaan overleggen wat er mee moest gaan gebeuren met een neurochirurg in een ander ziekenhuis.
Ook voor Willem moest een plan worden gemaakt. Maar de nek-kragen mochten eindelijk af!!
Het was ondertussen al een uur of 23.00u in de avond denk ik.. Kun je nagaan!
We waren denk ik rond 15.30u daar binnen gekomen.
Toen het tegen 00.30u liep kwamen ze zeggen dat er overleg was geweest met de neurochirurg, en dat ik geopereerd moest worden.  Ik moest daarvoor naar een ander ziekenhuis. Willem zou in dit ziekenhuis achterblijven en we kregen eigenlijk niet echt de kans afscheid te nemen. Ik werd weggereden naar de gang.  Ik vroeg nog of de operatie kon wachten tot ik weer in Nederland was, maar het moest zo snel mogelijk gebeuren. Toen ik vroeg of het om een kleine operatie ging werden de ogen van de verpleegster heel groot en ze zei; “no! not small!!”
Het voelde niet goed, en ik vroeg of ik mocht proberen naar huis te bellen. Je wilt toch graag even iemand van je familie spreken voor je zoiets in gaat. Ze wisten immers nog niet hoe het er ondertussen voor stond. Dat mocht maar ik kreeg helaas geen verbinding.  Ik kon niet anders dan het maar accepteren. En daar ging ik weer de ambulance in…

Het verhaal is nog lang niet ten einde, dus er volgt nog meer “vervolg”
(Ik zei het al, als ik dit verhaal weer begin te vertellen…..)

Share

Comments: 3

  1. Manon says:

    Wow, ik schrik hier van. Wordt er zo omgegaan met gewonde mensen? Heel bijzonder.. Maar wat erg dat alles zo lang duurt. Wat me ook verbaast is dat Willem op een krukje gezet wordt. Je weet de schade nooit van te voren toch? Heel bijzonder verhaal dit. Erg dat dit zo is gebeurd. Ik volg je verhaal.

    • Leuk dat je mijn verhaal volgt Manon! Ja heel raar van dat krukje toch?! We beseften ons dat pas allemaal achteraf. Dat zou zo in Nederland nóóit gebeuren!

      • Manon says:

        Ik mag toch hopen dat dat hier niet gebeurt haha.. Maargoed, Italië is ook geen 3de werelds land. Zij zouden ook beter moeten weten

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *