BIJNA TIEN JAAR GELEDEN.. (DEEL 3)

Midden in de nacht kwam ik aan in het ziekenhuis waar ik geopereerd zou gaan worden.
Ik werd naar een kamer gebracht en op een soort van tafel gelegd. Ik werd uitgekleed en ik kreeg een groen operatie-schort aan dat aan de achterkant open was.  Op de voorkant zat een label waarop “bezoeker” stond in het Italiaans.  Ik besefte toen ook dat ik een flinke wond had schuin over mijn borst van de gordel. En soort brandwond met een grote korst. De chirurg, die gelukkig wel redelijk goed engels sprak begon uitleg te geven. Ik weet nog dat ik het ontzettend koud had en lag te rillen op die tafel. Hij zei dat ik een grote breuk had in de L5. De onderste ruggenwervel. Dat er dus botfragmenten in het wervelkanaal zaten en dat deze moesten verwijderd. Verder zou de gebroken ruggenwervel vastgezet worden aan het staartbeen en de wervel erboven. Hij zei nog iets over dat het nog niet zeker was of ik na de operatie nog zou kunnen lopen.. Ik schrok hier erg van maar was te erg onder de indruk van alles om verdere uitleg te vragen.   Ik werd naar de operatiekamer gereden.

Daar werd ik op de operatietafel gelegd en het was echt net of ik in een film zat.  Allemaal lampen boven me, Allerlei mensen met steriele kleding, piepende apparatuur en het hele circus.
Er werd een infuus aangelegd. Ik was daarvoor nooit geopereerd dus ik had geen idee wat ik moest verwachten.  Korte tijd later werd ik opeens heel duizelig. Alsof er een centrifuge werd aangezet. Alles begon stevig te draaien. Ik hoorde de chirurg zeggen dat ik me nu waarschijnlijk duizelig zou voelen maar dat dat de verdoving was. Hij praatte door maar ik kon me niet meer concentreren.  Een kort moment voelde ik me nog bezwaard dat ik het niet kon opbrengen naar hem te luisteren maar toen was ik onder zeil.

Het eerstvolgende moment dat ik me herinner, maar vaag, want ik was echt nog ver weg,  was dat ik in een laken van de operatietafel naar een bed werd getild en dat dit enorm pijnlijk was!  Mijn rug!! Ik was alleen veel te zwak om te reageren.  De rest van die dag was vooral een aaneenschakeling van fragmenten.  Ik weet dat ik op een kamer werd gelegd met twee andere vrouwen. Ik voelde me ontzéttend beroerd en misselijk. En elke beweging deed pijn.  De hele dag door moest ik met regelmaat overgeven. Dit was heel naar want ik lag op mijn rug en kon me niet zelf op mijn zij draaien. Ik weet nog dat mijn twee kamergenoten erg bezorgd waren om mij. Als zij zagen dat ik moest braken draaiden zij me op mijn zij, legden er een laken onder en riepen een verpleegster. Ik maakte deze dag echt heel vaag mee. Echt alsof je droomt, maar heel onsamenhangend.  In de avond schijn ik zelf gevraagd te hebben aan een verpleegster of ik naar huis mocht bellen en dit lukte ook. Maar van dit gesprek herinner ik me ook weinig.  Mijn moeder was heel blij dat ik belde. Ze had namelijk de telefoon gehoord toen ik probeerde te bellen die nacht voor de operatie, maar was te laat beneden. Ze zag een buitenlands nummer dus ze maakte zich uiteraard erg ongerust. Rond een uur of zeven in de ochtend had de S.O.S. centrale haar gebeld en gezegd dat de operatie achter de rug was. Zij wist nog van niets dus ze vroeg natuurlijk meteen wat voor operatie dan?!  Toen werd er doodleuk gezegd dat ze dat niet wisten. Alleen dat ik op neurochirurgie lag. Dus die had zich al helemaal ongerust gemaakt en dacht meteen aan een hersenoperatie of iets in die geest.

De volgende dag (donderdag) was ik wat helderder. Maar ik had een morfinepompje dus ik was wel wat gedrogeerd. Ik zag allerlei verhaaltjes en poppetjes in de motieven van het behang enzo.  Dit realiseerde ik me pas later. Het was echt een heel ongezellig en troosteloos ziekenhuis. Zoals ik eerder al zei had het meer weg van een gevangenis.

Je moet je voorstellen dat ze daar helemaal geen tv’s hebben zoals hier. Ook niets om te lezen. Ik mocht de eerste dag alleen maar liggen en ik moest zelfs gevoerd worden. Wassen deden ze met een washand op bed. Ik had helemaal geen kleren of toiletspullen bij. Ik had dus nog steeds dat operatieschort aan met dat bezoekerslabel en ze hadden ook niets voor eronder. Dus ik lag daar eigenlijk in mijn blote kont. Ik had niets om mijn tanden mee te poetsen of mijn (toen nog geblondeerde) haren te kammen. Die werden ook niet gewassen overigens. Ik voelde me echt smerig. De mensen op mijn kamer waren heel lief voor me maar ik kon niet met ze praten. Zij spraken geen woord Engels en ik geen Italiaans.  Dus er werd geprobeerd contact te maken maar dit hield al snel op. Na een dag gingen de twee andere vrouwen naar huis. Ik kreeg van één van hen een zakje koekjes die haar familie had gebakken. Ze hadden echt met me te doen. Ze aaiden me beiden over mijn bol toen ze vertrokken en keken me vol medelijden aan. Toen had ik een kamer voor me alleen.

Het enige dat ik had op een dag was, als ik geluk had, een telefoontje uit Nederland van mijn familie.
Maar vaak werd er opgenomen en werd niet begrepen dat er iemand belde voor mij en werd er gewoon weer opgehangen.  Maar mijn familie hield vol en dan kwam er uiteindelijk een verpleegster binnen met de telefoon en zei “it’s for you”. Voor een kort moment was dan even alles weer goed!!
Éven met iemand kunnen praten!!  Maar het gebeurde ook regelmatig dat zo’n verpleegster dan naast mijn bed bleef staan zo van “schiet een beetje op”.

Nog een dag later, op vrijdag, kwam de chirurg langs met een rolstoel. Daar mocht ik tien minuutjes in zitten. Ik voelde me erg duizelig en mijn rug deed ook veel pijn dus ik was blij dat ik daarna weer mocht liggen. De dag duurde eindeloos lang. Tegen de avond kwam de chirurg nog een keer langs en vroeg waar mijn vriend eigenlijk was.  Ze namen aan dat Willem en ik een setje waren al was dit niet zo.  Ik legde uit dat hij nog in het andere ziekenhuis was, en hij vroeg waarom hij niet hier naar toe kwam.  Toen zei hij “I am going to arrange that. Tomorrow you have breakfast together”
Ik was natuurlijk heel blij!! Hij zou gaan proberen of hij nog deze avond kon worden opgehaald.

Ik wist toen nog niet dat ik pas aan het begin was van de ziekenhuisperiode daar die tien dagen zou gaan duren, maar voor mij echt een ééuwigheid!!
Maar voor nu was Willem dus onderweg!!

Deel 4 volgt snel!

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *