BIJNA TIEN JAAR GELEDEN.. (DEEL 4)

Wilem was dus onderweg! Ik was heel blij dat ze dit hadden geregeld.
De chirurg kwam nog even langs en zette me op een stoel aan een tafeltje bij het raam, zodat ik daar mijn eten kon opeten. Ik mocht toen nog maar een kwartiertje zitten ongeveer. Anders was het te belastend voor mijn rug.
Ik had mijn eten op en ik wachtte tot er iemand zou komen om me terug in bed te leggen.
Ik zat helemaal in de laatste kamer van de gang.  Mijn bed stond aan de andere kant van de kamer en daarop lag het belletje voor de zuster.  Er zelf heen lopen was geen optie..
Ik kreeg steeds meer last en probeerde maar te roepen in de hoop dat iemand me zou horen maar mijn stem was helemaal hees en super zacht van de morfine.  Geen resultaat. Uiteindelijk heb ik daar anderhalf uur gezeten! Toen kwamen ze het bed met Willem erin binnenrijden!  Ik kon niet achterom kijken want ik zat met mijn rug naar de deur, maar ik hoorde zijn stem al in de gang!   Willem kwam ook “hoofd-eerst” binnen dus die zat met hetzelfde.  We waren zo blij dat we allebei spontaan in tranen uitbarsten!  De verpleegsters die erbij waren dachten net als iedereen daar dat we een stel waren. Ze legden Willem op bed en haalden mij eindelijk (!) van die stoel af. Ze brachten me naar het bed van Willem.  “you kiss!” zeiden ze.

Eindelijk lag ik ook weer in m’n bed en we hebben de hele avond liggen kletsen! Het was zo gezellig. Veel gelachen ook! Al was dit wel erg pijnlijk voor ons beide. Steeds die schokken in je rug.
De volgende ochtend zei Willem “Ik denk dat ik vandaag maar eens lekker in m’n bed blijf liggen”
En we kregen nog eten op bed ook! Wat een luxe. We maakten het wel gezellig.
De nachten waren wel zwaar. Je kon moeilijk slapen omdat er allerlei bedrijvigheid was, en een paar kamers verder lag een demente vrouw die de hele nacht in paniek lag te schreeuwen om haar moeder.  Soms voelde het echt alsof je in een gesticht lag.  Steeds die belletjes als iemand op het zusterknopje drukte.
Willem en ik hadden naar elkaar toe trouwens absoluut geen schaamte meer. Ze wasten je open en (letterlijk) bloot op bed.
Toen de zusters er na de tweede dag achterkwamen dat we gewoon vrienden waren schrokken ze en werd terstond een kamerscherm tevoorschijn gehaald. We hebben zo gelachen!
We moesten ook aan de slag met bedpannen en urinalen haha! Gelukkig kon ik toen de catheter eruit ging al snel op een po-stoel. Een rolstoel met een gat erin waar een bak in hangt. Ideaal!
Want liggend plassen is écht een vak apart. Ik heb het geprobeerd maar dat was echt niet mogelijk gewoon. Je ligt heel oncomfortabel met zo’n stalen po onder je kont, zeker met een net geopereerde rug, en het is net of je tegen een berg omhoog moet plassen. Hoe hoog de nood ook was, ik kon het gewoon niet.  Dus die po-stoel was een uitkomst. Toen ik de dag erna korte stukjes mocht lopen kon ik ook naar de badkamer.  Ik zag mezelf voor het eerst in de spiegel en ik schrok echt!! Ik herkende mezelf gewoon niet, heel bleek, overal blauwe plekken, die brandwond van de gordel, mijn slordige ongekamde haar. Ik was in die paar dagen ook veel afgevallen. Ik zag er niet uit.
Ik had ook mijn lenzen al dagen in. Maar ik had natuurlijk geen lenzenvloeistof of iets dergelijks bij me. Dus besloot ik toch om ze maar gewoon dag en nacht in te houden. Ik dacht als ik ook nog niets zie hier wordt ik helemáál gek!

Het lopen zelf voelde ook heel vreemd. Mijn hele onderrug voelde als één blok beton. Ik viel telkens bijna om en was ook erg duizelig.
Tot overmaat van ramp werd ik ook nog ongesteld! (ochja helemaal niet meer aan gedacht)
Ik had geen onderbroeken of iets daar. Nog steeds enkel zo’n operatieschort met een bezoekersetiket, dat van achter open was. Dat was trouwens ook heel raar. Als ik zo rondliep liep ik dus letterlijk in mijn blote kont. Maar ik moet zeggen dat zulke dingen je al snel niet meer kunnen schelen.
Maar ik kreeg bij mijn mooie schort dus een mooie blauwe incontinentie-luier aan. Ze hadden enkel de grootste maat dus die kon ik tot onder mijn oksels optrekken. Tja charmant was ik allang niet meer. En ik moest de knop sowieso omzetten, want als ik op het toilet zat moest ik met beide armen op de beugels steunen omdat het anders te pijnlijk was voor mijn rug, en de verpleging deed de rest. Ik bedacht me maar dat ik deze mensen eenmaal thuis toch nooit meer zou zien.

Die dagen dat ik daar samen met Willem lag deden me wel echt goed.
Nu was het zo dat Willem al naar huis mocht. Er kwam een verpleegkundige vanuit Nederland, en die zou de terugreis begeleiden. Hij moest liggend vervoerd worden per vliegtuig.
Zaterdag was hij in het ziekenhuis aangekomen, en die dinsdag werd hij opgehaald.
Vlak voor de verpleegkundige kwam zei ik nog tegen Willem dat ik me nog niet kon voorstellen hoe het zou zijn om hier weer alleen te zijn.  Hij vond het ook moeilijk dat ik moest achterblijven.
De verpleegkundige kwam, we namen afscheid, en het moment dat Willem de deur uit was werd ik weer overvallen door dat enorme eenzame gevoel. Een soort paniekgevoel sloeg me om ‘t hart.
Het is heel moeilijk te beschrijven. Maar het overweldigde me echt.

Ik werd vrijwel direct naar een andere kamer gebracht waar nog drie anderen lagen.
Een bejaarde vrouw, een vrouw met een kaal hoofd en een enorm litteken, en een vrouw met enorm verwilderd haar. Net als ik dus.
Op het moment dat ik werd binnengebracht sliepen ze alle drie. Ze lagen met mond open en omdat ze aan allerlei apparatuur hingen zag het er daarom ook nogal beangstigend uit.
De verpleegster vertrok weer.
Ik begon te huilen en ik deed m’n best, maar ik kon niet meer ophouden..

(En nog steeds in vier delen is het verhaal nog niet ten einde.  Deel 5 volgt…)

 

 

 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *