BIJNA TIEN JAAR GELEDEN.. (DEEL 5)

Ik was dus naar een andere kamer gebracht en ik lag in mijn bed te huilen.  Ik probeerde dat zo zacht mogelijk te doen. Mijn bed stond aan de kant van de gang en op een gegeven moment kwam er een jongen voorbij lopen. Hij was aan zijn hoofd geopereerd en liep met een infuusstandaard. Hij zag dat ik huilde en kwam binnen lopen. Hij vroeg of het ging. Hij sprak wel Engels!  We hadden een gesprekje. Hij zei dat ik niet moest huilen. Dat ik voor ik het wist weer bij mijn familie zou zijn. Hij vond ook mijn geblondeerde haar helemaal fantastisch. (dat snap ik nóg niet!)  Hij vertelde dat hij dragqueen was en er van hield om zich helemaal uit te dossen, en dat hij zijn haar ook vaker had geblondeerd, maar dat het nooit zo mooi was gelukt als bij mij. (ik zei al, ik snap het enthousiasme nóg niet)  Het was heel fijn om even met iemand te kunnen praten en ook al kende ik hem niet, hij wist me echt te kalmeren. Hij voelde echt met me mee.

Met mijn nieuwe kamergenoten kon ik ook niet echt communiceren. Weer dat “zij geen engels, ik geen Italiaans” verhaal.  We probeerden wel eens een gesprek aan te knopen maar dat kwam niet ver. Ik kon ze met gebaren duidelijk maken dat ik er lag i.v.m. een gebroken ruggenwervel en ze keken me vol medelijden aan.
Diezelfde avond zat ik al opgezadeld met het eerste bezoekuur. Dat voelde telkens zo ongemakkelijk! Rond de drie andere bedden stonden allemaal familieleden, er werd druk gekletst, en mijn hoekje was leeg. Ik lag in mijn bed of zat er in de rolstoel naast. Ik kon ze natuurlijk niet verstaan maar het bezoek vroeg zich altijd af waarom ik geen bezoek had, inclusief blikken naar mij, en ik zag dat dat mijn kamergenoten uitleg gaven. Wat ik me ook nog héél goed herinner is dat de vrouw in het bed tegenover mij (degene met de enorme bos verwilderd haar) het élk bezoekuur presteerde om de zuster te roepen en aan te geven dat ze moest poepen. Ze kreeg dan een bedpan, en het ganse bezoekvolk moest dan even de gang op . Ik zat daar dan in die kamer, met de deur dicht “te genieten” in geuren en kleuren..
Ik zag elke dag meer op tegen die bezoekuren.  Oh en mijn kamergenoten hadden ook allemaal een mobieltje en werden heel vaak gebeld. Ze namen dan altijd op met “pronto”.  Dat woord kon ik op een gegeven moment ook echt niet meer horen!

De tweede dag op de kamer ( het was toen woensdag) kreeg ik een telefoontje van de s.o.s. centrale. Ze hadden een waarnemend arts gesproken en die had aangegeven dat ik ná het weekend naar huis zou mogen.  Ik was helemaal teleurgesteld en in paniek. Ik wilde zo graag naar huis en het werd telkens uitgesteld. Als je dan maar weet waar je vanuit kunt gaan dan kun je ergens naar toeleven, maar dat wist ik dus nog steeds niet! En nu zou het ook nog eens tot na het weekend gaan duren!! Ik legde uit dat mijn behandelend arts mij had aangegeven dat ik zodra het geregeld kon worden naar huis mocht. Omdat ik schroeven in mijn rug had en dus gestabiliseerd was, mocht ik weer langzaam gaan bewegen.  Maar de mevrouw van de s.o.s. centrale had daar geen boodschap aan. Ze kon alleen maar afgaan op de wat de arts zei. Ik vroeg of ik mijn behandelend arts mocht laten bellen als ik hem zou zien en dat was geen probleem. Dat was dus waar ik vanaf dat moment op wachtte. Ik kon er de verpleging niet naar vragen want die verstonden me toch niet.  Gelukkig trof ik hem aan het eind van de middag en ik legde hem het verhaal uit. Hij hielp me uit bed, stak zijn hand uit en nam me mee naar een kantoortje. “we’re going to make that call right now”.  Ik was dus helemaal blij!
Ik belde en kreeg een telefoniste aan de lijn. Ik legde het verhaal weer uit en zei dat mijn behandelend arts naast me zat.  Zegt ze “ja er is nu geen arts beschikbaar hier, het zal moeten wachten”.  Ik legde nogmaals uit hoe de situatie daar was, en dat het goed dagen kon duren voor ik de arts weer zou zien.  “ja mevrouw, heel vervelend maar alles kost tijd”. Ik was zo verdrietig! Ik voelde mijn tranen weer opkomen maar probeerde ze te onderdrukken.

Het is niet uit te leggen, en waarschijnlijk ook heel moeilijk voor te stellen als je het nooit hebt meegemaakt. Maar zo’n dag duurde daar zo’n eeuwigheid!  Ik had een horloge om. Ik probeerde me niet te focussen op de tijd. Ik dacht dan na een tijdje; “nu zal er wel een half uur om zijn”. Als ik dan op mijn horloge keek waren dat pas 5 minuten!  Zo ging dat de hele dag.  Ik probeerde maar liedjes te zingen in mijn hoofd, verhalen te bedenken. Maar je zit de hele dag zo in je hoofd dat je er helemaal gek van wordt. Ik ging op een gegeven moment ook echt geloven dat ik daar voor altijd zou zitten. Nú klinkt dat natuurlijk belachelijk, maar toen raakte ik daar steeds meer van overtuigd.
Het is ook zo vreemd dat je gewoon amper met iemand kunt praten de hele dag. Je raakt echt een beetje geïsoleerd, en er is niemand die je gedachten kan relativeren.  En ook ’s nachts stopt het niet. Omdat je de hele dag maar ligt en zit kun je ’s nachts ook niet meer slapen. Dus ook die oh zo langzame uren maak je bijna helemaal mee.  Ongelooflijk hoe traag de tijd kan gaan!!
Er lag schuin tegenover mij een oma die als ze sliep heeeel hard snurkte!  Maar écht hard.  Ik moest er vaak om lachen. Ze was vrij fors en op een gegeven moment ging haar mobieltje af op haar nachtkastje en ze kon er niet bij. Ik ben toen uit bed gestrompeld en heb het haar aangegeven. Ze was heel dankbaar!

Die avond werd ik nogmaals gebeld door de s.o.s. centrale. Ze hadden nu inmiddels gehoord dat ik toch naar huis mocht dus ze konden een en ander gaan regelen. Vraagt ze doodleuk aan mij;  Kunt u zelf naar huis? Of moet iemand u komen ophalen?  Ik vond dat echt zo’n stomme vraag!  Ik zag mezelf echt niet zomaar dat ziekenhuis uitlopen en een taxi naar het vliegveld regelen.  Ik zei dat mijn moeder me wel wilde komen halen. Ze zei dat ze dan een vlucht zou regelen voor haar. Ze zou dan donderdagavond aankomen, en dan konden we vrijdagochtend naar huis.   Ik was dolblij! Ik zou dan nog een avond, een nacht, en een dag moeten volhouden en dan zou m’n moeder er zijn en konden we kletsen!! En dan kon ze een mp3 speler of wat tijdschriften meenemen voor de tijd die ik dan nog moest overbruggen tot de ochtend dat we zouden vliegen. Ze zou dan die nacht in een hotel vlakbij slapen.

Toch hield ik een beetje dat gevoel van; “zou het nu dan echt?!”
Ik had de nacht overleefd en had me mentaal voorbereid op het volbrengen van de donderdag daar.
Maar rond 9.15u kwam er een verpleegster binnen met de telefoon. “it’s for you”
Het was mijn moeder die vertelde dat ze een fout hadden gemaakt. Ze hadden mijn moeder te laat ingelicht en nu kon ze niet meer op tijd op het vliegveld zijn.  Het moest dus weer met een dag worden uitgesteld.  Ik dacht echt even dat de grond onder me wegzakte. Ik wilde niet huilen, maar dit lukte maar half. Mijn moeder hoorde hoe teleurgesteld ik was.
Ik heb na dat telefoontje mijn tranen echt onderdrukt. Ik denk dat ik anders de hele dag niet meer was opgehouden.  Het was echt een nachtmerrie!! Nog de héle donderdag uitzingen, de nacht én de hele vrijdag!!  Nogmaals ik weet hoe gek dat klinkt, en het lijkt helemaal niet zo lang.  Maar op dat moment voelde het bijna als een extra maand!!

Volgende keer het laatste deel van mijn verhaal!

 

 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *