BIJNA TIEN JAAR GELEDEN.. (LAATSTE DEEL)

Dat was dus een enorme tegenvaller. Ik wist zo langzamerhand echt niet meer hoe ik het nog langer moest uithouden daar. Ik ben normaal gesproken iemand die erg graag kletst en ik had er zo’n behoefte aan bekende gezichten te zien.  Maar ik had geen keus. Wachten maar weer….
Het was nu donderdagochtend rond negenen, en pas de vólgende dag tegen een uur of 4 zou mam in het ziekenhuis zijn..

Een aantal dingen die ik me nog herinner in het ziekenhuis waren de tig maten te grote teenslippers die Willem had achtergelaten. Ik had niets van schoenen en het was ook niet fijn om op blote voeten door de gang te schuifelen als je naar de wc moest.  Dus mocht ik deze gebruiken. Het waren bruine leren slippers en er zat een bloedvlek op van het ongeluk.  Eenmaal thuis heb ik ze meteen weggegooid!
Omdat ik geen tandenborstel had vroeg ik met veel handen- en voetenwerk vaak zo’n houten tong- spatel met een gaasje dat ik dan nat maakte. Zo had ik toch enigszins het idee dat ik mijn tanden schoon hield.
De vrouw met het verwilderde haar in het bed tegenover me had twee dochters die op een gegeven moment haar haar kwamen afknippen. Het was zo’n bos klitten dat er niet meer doorheen te komen was, en het was achter helemaal een platte koek van het liggen op het kussen.  Ze had trouwens ook een enorm slecht gebit herinner ik me opeens!
Ze noemden me daar Sasha omdat ze Saskia niet konden uitspreken.

Nou de vrijdag brak aan.  Geen telefoontjes in de ochtend dus ik werd steeds hoopvoller. Zou ze dan echt vandaag komen?  De uren sleepten zich voorbij.
Het werd half vier…. Nu zou het niet lang meer duren…
Vier uur, half vijf.. Nog geen mam.
Maar uiteindelijk om vijf uur kwam er iemand de kamer binnen die iets zei van “di mamma”.
Ik was echt verbaasd en mijn hart bonsde in mijn keel. Zou ze er echt zijn?  De vrouw die me kwam roepen hielp me in de rolstoel en we reden de gang door. Het was een lange gang met aan het eind een grote zware deur.  Zou ik zo haar gezicht zien??
We kwamen bij de deur, deze werd opengedaan, en ik zie mijn moeder staan! Ze zag mij nog niet want ze was nog met de taxichauffeur aan het praten.  Toen draaide ze zich om en we barstten allebei in tranen uit.  Wat een ontlading was dat!!  Zelfs de taxichauffeur werd emotioneel.
Mam vertelde me dat ze eerst verkeerd waren gereden. Ze werd ergens in the middle of nowhere uit de taxi gezet en er was daar niets te zien dat op een ziekenhuis leek. Toen is de chauffeur gaan bellen en die had inderdaad een verkeerd adres doorgekregen. Ze moesten toen nog ongeveer een uur rijden. Mam had ondertussen het verhaal verteld en hij wilde perse mee naar binnen om zeker te weten dat ze mij had gevonden.

Mam was wel geschrokken van hoe ik eruit zag. Met die brandwond/korst in mijn hals, mijn haar, ik was in die dagen veel afgevallen. Waarschijnlijk veel spieren kwijt. Erg bleek en dan dat afschuwelijke groene schort!   Dat hebben we eerst uitgedaan. Gewoon nachthemd aan en ze had kleren bij voor de volgende dag. En een tandenborstel!!! en andere heerlijke toiletspulletjes!  Gewoon ondergoed! Muziek! tijdschriften! M&M’s.  We hebben een aantal uur in een of andere wachtruimte zitten kletsen. ’s avonds ging mam naar haar hotel.  Voor mijn gevoel was het nu echt allemaal achter de rug.  De volgende ochtend vroeg aangekleed. Mam was er ook vroeg en we hebben samen gewacht in de hal beneden tot de taxi kwam.  Toen we daar in die hal zaten kwam plots de lieve mevrouw van in het begin langs van wie ik de koekjes had gekregen! Ze zag me en werd helemaal emotioneel omdat ze zo blij was om te zien dat het nu beter met me ging! Ze kwam naar me toe en pakte mijn gezicht vast. Ze zei van alles. We verstonden elkaar niet maar we begrepen elkaar wel. Heel bijzonder!

Uiteindelijk gingen we dus met het vliegtuig naar huis. Op de vliegvelden was een rolstoel geregeld. Op schiphol werden we opgehaald met zo’n karretje en we gingen met de rolstoeltaxi naar huis.
Toen ik eenmaal thuis was was ik zo blij! Er viel zo’n last van me af! Het eerste dat ik deed was m’n haar wassen.  Nog nooit was dat zo fijn geweest!

In de weken die volgden moest ik nog veel gebruik maken van een rolstoel en ik heb veel nieuwe kleren moeten kopen. We zouden twee weken gaan kamperen dus veel van mijn kleding was in de auto achtergebleven. Pas een paar maanden later werden onze spullen thuis bezorgd maar er was veel van verdwenen.  Willem had een volle tas met kleding waar heel veel uit was gehaald.  Mijn bril, een parfumflesje. Dat zijn maar een paar voorbeelden. Het was duidelijk dat er in onze spullen was gesnuffeld en dat we lang niet alles terug zouden zien.   Maar goed dat was nog het minst erge.
Ik merkte dat ik in die eerste periode een beetje in paniek raakte als ik te lang alleen was of teveel vrije uren had.  Zo bang om me weer zo ellendig te voelen.

Willem moest uiteindelijk 8 weken plat liggen. Het zouden er eerst 6 zijn maar het werd verlengd naar 8. Hij was thuis bij zijn ouders en raakte op een bepaald moment bijna depressief. Het was zomervakantie en prachtig weer.  Je ligt daar en kunt niet eens zelf naar de wc en moet bij alles hulp vragen. En op een gegeven moment weet je ook niet meer wat te doen als je elke DVD hebt gezien, en elk boek hebt gelezen.  Ik had ook echt met hem te doen.

Een jaar later ben ik hier geopereerd om de schroeven weer uit mijn rug te laten halen.  Ik kreeg het hele pakketje mee.  Een heel raar idee dat dit in je lijf heeft gezeten!  Dat herstel duurde ook weer eventjes.

Het gaat nu verder eigenlijk allemaal goed. Die rug blijft wel een zwakke plek en kan met periodes veel last geven. Maar over het algemeen mopper ik zeker niet. Ik kan toch vrijwel alles gewoon doen.
Erger vind ik dat ik nog steeds last houd van angst in het verkeer. Vooral als ik bijrijder ben. Ik rem continu mee, moet van mezelf steeds op de weg letten. Kan in bepaalde situaties heel erg schrikken en ineens met tranen in mijn ogen zitten. Of gillen. Mensen schrikken dan vaak van mij. Het is een soort reflex van je lichaam, en ik kan het niet onderdrukken. Hoe meer ik dat probeer hoe heftiger het eruit komt. Ik heb nu meegemaakt dat het echt niet altijd vanzelfsprekend zomaar goed gaat. Je kunt zelf nog zo goed opletten maar je hebt het niet in de hand en het kan iedereen overkomen.  Wat me ook heel erg is bijgebleven is die klap. Als je voelt hoe hard zo’n botsing gaat weet je dat er geen genade is. Als je net wat anders terecht komt is het gewoon klaar. Dat is een heel eng idee.
Mensen zeggen weleens tegen mij dat de kans zo klein is dat ik nog een keer zoiets meemaak. Maar daar heb ik echt geen boodschap aan. En juist de mensen die het nooit meemaakten geven mij dan het gevoel dat ze het verkeer onderschatten.  Je leven hangt echt aan een zijden draadje.  En ik ben er toch nog lang niet klaar mee!  Als ik ergens langs rijd waar net een ongeluk is gebeurd krijg ik helemaal koude rillingen.  Het hele verhaal komt dan weer op me af.
Het is jammer, want vroeger vond ik lange autoritten altijd gezellig. Urenlang in de auto op vakantie. Maar tegenwoordig vermijd ik het liever. Het kost me heel veel energie, en ik ben altijd heel blij als ik weer op plek van bestemming ben. Ik vrees dat dit de rest van mijn leven zo zal blijven..

Maar al met al maakt dit hele gebeuren je uiteindelijk wel weer sterker.  En nog meer dan ik dat al was, ben ik me er bewust dat je elke dag van het leven moet genieten.  En dat je moet genieten van de kleine dingen en momenten.  Als ik ga wandelen kan ik daar heel bewust van genieten. Ik kan gewoon normaal lopen!  Gezellige dingen doen, lieve mensen om je heen.  Het klinkt heel afgezaagd waarschijnlijk maar dat is waar het leven om draait.  De mooie, kleine, dagelijkse dingen!

 

 

 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *