BIJNA TIEN JAAR GELEDEN…

Het is aankomende zomer alweer tien jaar geleden, maar ik denk er nog bijna iedere dag aan! Het ongeluk dat toch een grote impact had op mijn leven. Ik probeer deze blog enigszins beknopt te houden, maar ik merk tot op de dag van vandaag nog steeds dat als ik het er over heb, de herinneringen blijven komen, en ik blijf praten.

Het was juli 2006, en ik ging met Willem, een goede vriend van me, met de auto naar Italië. We gingen twee weken kamperen. We keken er natuurlijk al een hele tijd naar uit, en hadden op de ochtend van vertrek mijn blauwe peugeot helemaal volgepakt met spullen, waaronder een mini koelkastje met proviand voor onderweg. We zouden er toch bijna twee dagen over gaan doen. Het weer was perfect zomers. Heerlijk zonnig en warm. Eigenlijk te warm voor in de auto (zonder airco) maar dat boeide niet.  We zouden om en om rijden.  We vertrokken ’s ochtends vroeg, en aan het eind van de dag waren we tot Zwitserland gekomen toen we toch wel moe waren van de hele rit. We zochten er een camping op waar we de tent opzetten. We zijn in dat plaatsje toen nog een pizza gaan eten om alvast in de Italiaanse sferen te komen, en de volgende dag zouden we dan deel twee rijden. Na een zweterige nacht in de tent stonden we de volgende dag weer vroeg op, en na een hoop geklungel bij douche en toilet gingen we weer op pad.  In de middag, zo rond half drie meen ik, had ik er alweer een heel aantal uur achter het stuur opzitten. We hadden ergens wat geluncht en met Willem aan het stuur reden we door. Ik had me die dag in de auto al vaak ongemakkelijk gevoeld. Het verkeer was erg druk, veel vrachtwagens,  afslagen die heel anders waren dan bij ons; Gewoon een haakse bocht naar rechts. Ik heb zelfs, en dat is geen grapje, tegen Willem gezegd  “Wij krijgen zo een ongeluk, ik voel het”. Maar op dat moment was dat nog meer als grap bedoeld. Wel had ik mijn gordel over mijn buik zitten omdat hij sneed in m’n nek, en ik weet nog dat ik dacht “ik doe ‘m tóch maar waar die hoort”.

Op de bijrijdersstoel sukkelde ik in slaap, en een minuut of tien later werd ik wakker omdat Willem ineens voluit vloekte en de rem vol intrapte!  Ik wist op dat moment metéén dat het niet goed zat, maar kon niet zo snel waarnemen wát er ging gebeuren. Wel zette ik me schrap en ik wachtte op een klap en herrie.  Ineens was het daar! Een hoop lawaai van rinkelend glas en weet ik het allemaal wat! Het voelde heel raar. Ik voelde vanalles, maar was vooral heel benieuwd wanneer het weer stil zou worden en wat ik dan zou voelen. En ook óf ik dan nog wat zou voelen.. en zou denken…  Ik hield er echt rekening mee dat het ineens klaar kon zijn. Héél eng achteraf.

Maar toen was het dus ineens stil. Maar ik was er nog..  Het eerste wat we deden was naar elkaar kijken, huilen,  en we waren heel opgelucht te zien dat de ander nog leefde en aanspreekbaar was. Toen wilden we kostte wat kost uit de auto. Mijn deur was helemaal verwrongen en ik kon er niet uit. Ik besefte me dat mijn rechterbeen niet mee werkte en dat mijn rug pijn deed. Ik weet ook eigenlijk, met mijn achtergrond, dat dat niet echt een goed teken is, en dat je eigenlijk niet moet bewegen na zo’n klap. Maar op zo’n moment ben je daar dan toch niet mee bezig. Willem ging de auto uit, en ik werd door een vreemde óver de bestuurdersstoel heen uit de auto getrokken. Ik kon eigenlijk niet staan en strompelde naar de vangrail om er overheen te gaan hangen. Vlak naast me raasde auto’s keihard langs. Dus daar werd ik meteen weggetrokken.  Ik wilde gaan liggen maar ik kon niet bukken.  Het rook enorm naar verbrand rubber. Pas toen zag ik wat er eigenlijk was gebeurd.
Een vuilniswagen was van de weg geraakt en in de vangrail gereden, en wij waren daar weer tussen geraakt.  De vrachtwagenchauffeur was helemaal in tranen.  Op dat moment vloog de motorkap van mijn auto in brand. We wilden wegrennen maar dat ging niet. De vuilniswagen had een brandblusser aan boord gelukkig. Er kwam politie en die vroegen om papieren.  Dat lag allemaal in de auto maar ik kon me echt niet concentreren. Ik irriteerde me enorm aan ze. Willem heeft dit toen allemaal afgehandeld. Het was 42 graden in de volle zon en we wachtten op de ambulance…

In mijn volgende blog zal ik het verhaal vervolgen..

 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *