EEN MOMENT VAN RUST..

Oei! Toen waren er ineens alweer ruim NEGEN (!)  maanden verstreken sinds mijn laatste blog!
En dat terwijl ik in die laatste blog nog wel schreef dat ik hoopte het in 2017 weer wat te kunnen oppakken.

Ik blijf dat toch raar vinden. Ik ken genoeg mensen met een (volgens mij) veel drukker leven dan dat ik heb en die lijken toch overal de tijd voor te vinden.
Bij mij is er gewoon rust nodig voor ruimte in mijn hoofd ofzo..  En dat is er het laatste anderhalf jaar gewoon een stuk minder.  Dus het bloggen schiet er bij in, maar ook het zingen en de muziek staan in de ijskast. Voorlopig zie ik dat ook nog niet veranderen.
Ik vind het ook allemaal niet erg en ik geniet heel erg van het leven met ons gezinnetje.

Op dit moment ben ik bíjna 37 weken zwanger van nummer twee, en omdat ik nu verlof heb kom ik pas weer eens aan iets toe.
Op de dagen dat ik normaal gesproken werk gaat Thomas gewoon naar de opvang. Zodat ik wat rust heb, het huishouden op mijn gemak kan doen, en omdat het voor hem ook fijn is als zijn ritme gewoon doorgaat. Er gaat al zoveel veranderen waar hij nog niets vanaf weet.
Mijn verlof begon met 34 weken en dan was het eerst nog heel erg zo van; “ohja ik wil eerst dit nog afhebben, dat nog doen, dit in orde maken, dit nog kopen”  enzovoorts..
Nu pas komt er wat meer rust en vind ik het ook weer heel vreemd dat er dan even tijd is voor jezelf. Dat ben ik gewoon niet meer echt gewend.  En nu, over een paar weken zal het opnieuw weer erg onrustig worden.  Maar ook weer heel bijzonder!  Wij kijken in elk geval erg uit naar onze gezinsuitbreiding.   En we zijn zo langzamerhand zo benieuwd of het nu een jongen of een meisje wordt!  En hoe Thomas erop gaat reageren.

Thomas is inmiddels anderhalf, druk woordjes aan het leren, kan in principe lopen maar dit moet hij zelf nog even doorhebben (graag! zodat zijn schoenen wat langer meegaan dan slechts drie weken..)  en krijgt steeds meer een eigen willetje. Hij kan echt driftkikkeren af en toe!
Zúlke hilarische momenten, maar ook veel vermoeiende haha! Zeker met een dikke buik die steeds meer in de weg zit en een conditie die die naam niet meer echt waardig is.

Dat praten is echt leuk!  En hij begrijpt al zoveel meer van wat wij zeggen dan je zou denken!
Een kleine greep uit zijn huidige repertoire;
AAN/UIT    –> Lampenknoppen
OPEN/DIT (dicht)  –>  Deuren, bakjes, potjes etc.
UIT   –>  Ik wil uit bed, uit de wagen, uit de stoel..
DIE!  –> Dat wil ik hebben, nu!
PAPA/MAMA
ETE  –> Eten
KAAJS  –>  Kaas
APPEL
EIKEL  –>   Ja… ik benoemde hetgeen hij had gevonden op de stoep.
JAJS  –>  Jas
AUTO
AAPJE  –>  Zijn knuffelschaapje
ZITTE  –> Zitten
En verder kent ie nog een hele reeks babygebaren waarmee hij zich ook heel goed kan duidelijk maken.  Met name het “slapen” gebaar is heel handig. Hij geeft precies aan wanneer ie moe is en naar bed wil.  En hij wil ook steeds maar aan je hand overal naar toe lopen. Dan komt ie je hand zoeken, pakt ‘m vast en zegt “DAA” en daar zwaait ie dan bij.  Zo van “kom! we gaan!”.  Zo schattig!

Het was de laatste weken trouwens wat onrustig in huis.  Eerst alle drie om beurten een korte maar hevige buikgriep en we dachten dat Thomas de waterpokken had. Later bleek dat er op de opvang hand- voet- mondziekte heerst. Blaasjes in het gezicht, vooral in en rond de mond, keelpijn, blaasjes op handen en voeten. Hij had zo’n last van zijn keel dat ie moeilijk kon eten of drinken, en hij heeft er zelfs een nacht niet van geslapen. Wij dus ook niet haha.  En het blijkt dus heel besmettelijk te zijn al voor je klachten hebt. Dus Rob kreeg van de week koorts en keelpijn, en ja hoor, de dag erna ook blaasjes! En een paar van zijn collega’s gingen ook al met keelpijn het weekend in. Oeps!

Ik hoop nu dat Rob er snel vanaf is, dat ik buiten schot blijf en dat we nog even rustig de laatste paar weken in kunnen.
Binnenkort een broertje of zusje voor Thomas. Zo spannend!!

 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *