MIJN GOD! GAAT DIT OOIT OVER!?

Ik schreef er al een aantal keer over maar ik wil er toch nog eens op terugkomen.

DAT ZELFBEELD

IK ZOEK NOG STEEDS BALLEN!

Dat gruwelijke, eeuwige, naargeestige en alles-verpestende zelfbeeld.
Ook al wordt het misschien voor jullie als lezer annoying en is het helemaal niet aantrekkelijk om zulke negatieve dingen te uiten over jezelf, maar erover schrijven helpt me soms.

De laatste tijd houdt het me weer héél erg bezig. Misschien is het omdat ik nog met verlof ben en veel tijd heb om na te denken dat het me de laatste tijd weer zo naar de keel vliegt..
In mijn eerdere blog over mijn zelfbeeld somde ik een rijtje op van zaken die in het verleden eens tegen mij zijn gezegd waaruit ik steeds duidelijker een beeld vormde over mijzelf.
Ik zal ze nog eens herhalen;

EEN TANTE OP EEN FAMILIEFEEST TEGEN MIJN ZUSSEN;
“Goh wat zijn jullie knappe dames, en zo’n mooi lijntje, jullie moeten echt model worden!
EN VERVOLGENS TEGEN MIJ;  
“Jij bent ook lekker compact gebleven niet?”
 EEN VREEMDE OP EEN FEESTJE TIJDENS DE TAART TEGEN MIJN MOEDER:
Nou die van jullie is ook een flinke meid zeg!! Dat mag best wel eens gezegd worden!
 EEN MEDESTUDENT DIE MIJ ZOCHT TERWIJL IK ERACHTER STOND; 
“Waar is dat Biafra kindje?”    (Dikke buik.. vat je ‘m?)
 EEN DOCENT OP ‘T CONSERVATORIUM;
“Als je er zo uitziet krijgt je altijd alleen maar de grappige rollen”
 ZELFDE DOCENT OP ‘T CONSERVATORIUM; 
“Nou zing nou eens!! Daar staat een propje!!”
 EEN PATIËNT DIE BIJ MIJN COLLEGA NAAR MIJ VROEG: 
“De vorige keer was ik bij dat kleine dikke meisje”

Dit betreft dan vooral opmerkingen over uiterlijke zaken waar het allemaal mee begon in mijn ogen.
Ik zag me zelf al van jongs af aan, (en dat is echt al zolang als ik me kan herinneren) als klein, mollig en niet voldoend.  Altijd ben ik bezig geweest met mijn gewicht en altijd dacht ik “ik mag er pas zijn als ik er zo en zo uitzie”. maar dat gebeurde natuurlijk nooit.
Nu na mijn zwangerschap merk ik dat mijn gewicht minder een probleem is. Ik weet nu natuurlijk hoe het is om écht een enorme buik te hebben en hoe je dat beperkt in je bewegen.
Na de bevalling voelde ik me voor het eerst dus ook best slank! (relatief gezien dan!) En ik ben zonder dat ik er iets voor heb gedaan nu zo’n vier kilo lichter dan vóór mijn zwangerschap.  Netjes dus.

Maar nu wordt me steeds meer duidelijk dat het echt niet alleen het uiterlijke aspect is dat mij onzeker maakt.  Ik heb dat in de loop van mijn leven allemaal gelinkt aan de rest van mijn persoon.
Dus vanuit vroeger was het al zo dat, zolang ik niet voldeed aan mijn eigen ideaalbeeld, er niets klopte.  Dus ik was niet grappig, niet slim, ik kan lang niet over alles meepraten. Vaak in discussies of vergaderingen gaat er van alles in mijn hoofd om, maar spreek ik het niet uit omdat ik bang ben dat ik iets vreemds zeg of het verkeerd begrijp.  Terwijl ik reëel gezien ook wel weet dat dat vaak helemaal niet zo is…

Ik loop mezelf eigenlijk de hele dag door af te straffen.
Dat is ook stom van me, en dat doe je niet goed, en vandaag zie je er niet uit, je bent saai vandaag, geen goed gezelschap, ga zo maar door!

Ik begin me soms echt zorgen te maken of ik een patroon dat al zowat mijn hele 33-jarige bestaan speelt, nog kunt afleren of kunt omkeren.
Dus het altijd maar naar beneden halen van jezelf, jezelf aan de kant zetten voor anderen, jezelf plaatsen ónder anderen.
Dingen die je jezelf 100.000x op een dag vertelt worden gewoon de waarheid voor je.
En complimenten, of wanneer iemand iets positiefs over je zegt, neem je gewoon écht niet meer aan. Mijn innerlijke zelf weerlegt dat direct. “Dat zeggen ze maar omdat ze niet vervelend willen zijn of om weer even van je af te zijn..”
Dat doe je niet bewust maar dat gebeurt in een fractie van een seconde.

Het is zo verziekend voor je leven! En het kost je zoveel onnodige energie!
Al die tijd die ik daar al aan verspild heb! En tranen, ook al..
En ik voel me dan weer schuldig dat het op deze manier eigenlijk zo is dat je toch heel veel met jezelf bezig bent.  En op wereldniveau; hoe pietluttig zijn deze dingen waar ik me druk om maak nou ten overstaan van alles wat er momenteel speelt in de wereld.  belachelijk!!
Je bent maar zo kort op de wereld! Je moet er wat van maken!

Ik hoop toch zo dat ik dat sleuteltje ooit ergens vind.
En hopelijk niet pas als ik 90 ben…

 

 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *