HELDER ZIEN

Ik weet nog dat ik als kind op de middelbare school op een gegeven moment echt problemen kreeg met het zien op het schoolbord. Ik zat altijd met samengeknepen ogen te kijken of ik er toch nog wat van kon brouwen.  Een vriendinnetje, dat zelf een bril droeg, gaf aan dat ik toch echt maar eens naar de opticiën moest gaan want dit hoorde niet.
Uiteindelijk toch een keer gegaan voor een meting, en ik had toen een zicht van -2,5.
Nog zeker niet extreem, maar tegen mijn moeder werd wel gezegd dat ik een gevaar was in het verkeer. Ze maken dan een metalen model waar ze op dat moment glazen inzetten met jouw sterkte, zodat je vast even kunt zien hoe je zicht dus eigenlijk hoort te zijn. Ik zette dat ding op, keek de winkelstraat in, en ik schrok van het feit dat je gewoon echt blaadjes aan de bomen kon zien!  Tot dan had ik dat nooit gezien. Dat was altijd een groene waas.  En al die letters in de verte die ik nu zonder problemen kon zien! Er ging echt een wereld voor me open!
Afijn, er werd mij een bril aangemeten, en een week later kon ik ‘m ophalen.
Ik heb nou niet bepaald een brillenhoofd, dus ik was niet echt van plan die bril de hele dag te dragen. Alleen voor de TV, en op school tijdens de les.. Maar al snel raak je aan die luxe gewend, en is kijken zonder bril erg vermoeiend.  Tijdens het eten is het toch ook wel fijn dat je kunt zien wat er op je bord ligt. Dat je de gezichten kunt zien van de mensen met wie je praat.   Dus al snel ging ik die bril meer en meer opzetten.  Na een tijdje begon ik ook met bril weer slechter te zien. Mijn zicht was toen -3,5.  Dat was een nadeel. Als de sterkte veranderde moesten de glazen weer vervangen.  Daar had mijn moeder niet zo’n zin in, dus we gingen voor lenzen.  Ik was blij, want met zo’n bril kijk je toch altijd door een kader.

Vele jaren lenzen gedragen, en uiteindelijk liep mijn zicht nog terug naar -7.
Ik had maandlenzen en één keer dacht ik een wonder te hebben meegemaakt.  Toen mijn lenzen weer gewisseld moesten worden, had ik voor de volgende ochtend alvast nieuwe lenzen in mijn lenzendoosje gedaan.  Toen ik ze ’s ochtends in had gedaan dacht ik; “wat heb ik toch een raar beeld”!  Dus ik mijn lenzen er weer uitgehaald, en ik was stomverbaasd want ik zag gewoon scherp terwijl ik geen lenzen in had!! Maar als snel werd me duidelijk dat ik mijn oude lenzen ook in het lenzendoosje had gedaan en ik twee lenzen op elkaar in mijn ogen had zitten duwen, en er daarna maar 1 had uitgehaald! Ach ja, het was nog vroeg…
Ik had altijd veel last van mijn lenzen. Ze werden snel droog of er kwam aanslag op, of vlekjes, snel irritaties van mijn oog, en ’s avonds kreeg ik er vaak hoofdpijn van, dus dan deed ik ze uit en ging de bril weer op. Als ik mijn bril dan afzette zag ik echt niet veel meer. Dan voelde het alsof ik was afsloten van de wereld.

 

Toen ik op een gegeven moment wat spaargeld had dacht ik; “En nu ga ik mijn ogen laten laseren”!
Dat heb ik ook gedaan, en tot op de dag van vandaag heb ik daar nooit spijt van gehad!  De ingreep was even raar. Ze zetten dan zo’n klem op je oog (ieuw!) en je moet naar een rood lampje kijken. Het is heel gek dat je alles zo enorm groot ziet gebeuren!  Er wordt een laagje van je hoornvlies losgeweekt. In elk geval, je ziet dat echt een soort van smelten en dan schuiven ze dat opzij. Dan wordt er gelaserd, en daarna leggen ze dat lapje weer terug.  Dat was het.
Daar zat ik te wachten tot mijn moeder me kwam ophalen. De verdoving werkte langzaam uit.
Mijn ogen begonnen te tranen, ik kon mijn ogen niet meer openhouden en mijn neus zat door al dat vocht inmiddels ook potdicht. Een licht paniekerig gevoel had ik toen wel.
In de dagen erna werd mijn zicht steeds beter, en toen het helemaal hersteld was was mijn zicht beter dan ooit daarvoor met lenzen of bril.  Ik heb wel nog een aantal weken met een hele reeks oogdruppels een soort van dagtaak gehad, maar het is het allemaal waard geweest! Het is zooo fijn om gewoon zonder enige moeite om je heen te kunnen kijken, en alles wat je ziet zo helder waar te nemen.  Zulke mooie kleuren en details. Elke dag besef ik me dat weer.  Nooit meer vlekjes voor mijn beeld.  Elke ochtend, zodra ik mijn ogen open doe, is alles gewoon heerlijk duidelijk, en hoef ik niet eerst te tasten naar mijn bril, die je dan altijd eerst van je nachtkastje stootte.

Ik zou het zo weer doen, en ik zou het ook iedereen aanraden!  Het is zo bijzonder om al het moois van de wereld zo scherp te kunnen zien.  In het begin werd ik er soms gewoon duizelig van zo overweldigend vond ik al die details.  Maar laat ik nou helemaal gek zijn van details!

 

 

 

Share

Comments: 2

  1. Ik ben zelf ook aan het twijfelen om mijn ogen te laten laseren. Het idee dat je wakker bent bij het gebeuren en niet weet wat er zal gebeuren en hoe het zal voelen… Daar heb ik wat schrik voor. Of als het zou mislukken?
    Ook weet ik niet, kunnen je ogen nu niet meer verslechteren? Of kan er in de toekomst terug een bril aan te pas komen?

    • Hoi Eveline! Ja ik snap die twijfel wel.. de ingreep zelf ia niet pijnlijk maar het is wel vreemd om het zo bewust mee te maken. Inmiddels is er veel ervaring met ooglaseren dus de techniek staat gelukkig niet meer in de kinderschoenen. En het is inderdaad wel zo dat er een kans is dat je ogen op de langere termijn weer verslechteren. Bij mij is het nu zes jaar stabiel. En aangezien ik eerst -7 had was mijn gedachte dat het dan waarschijnlijk niet meer zo slecht zou worden.. maar ik heb zoals ik al zei nog geen seconde spijt gehad!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *