HET WEEKEINDE

Vanmorgen een halve dag gewerkt. Vanwege de vakantie is het heerlijk rustig op de praktijk!
Fijn om als mensen een afspraak willen maken gewoon te kunnen zeggen;
“U kunt nu meteen komen als u wilt?”  Of “zeg maar hoelaat”
Normaal gesproken is het toch altijd een beetje een gevecht.
Iemand die perse vandaag nog wil komen omdat ie AL DRIE WEKEN (!) last heeft van een verstopte neus en nu is dat dan ineens zo dringend dat het niet tot morgen kan wachten, en er zijn geen vrije spreekuurplaatsen meer.  Of het spreekuur staat bomvol, maar als het zo blijft zullen we het nog wel redden.
Vervolgens komt er dan een patiënt binnenlopen met een met bloed doordrenkte handdoek om hand of hoofd etc.  Een hechtwond, en het hele spreekuur loopt uit.  Een spoedvisite om 8 uur en hele dag is een rommel.
Never know what you’re gonna get.   Een periode met wat rust is daarom ook wel eens lekker.

Vanmiddag naar Tilburg kermis met Rob, zijn vader, zijn zus Marlies, haar vriend Jeroen en Fenna en Jero.
(de twee kinderen). Altijd een Feest.  De kinderen een budget, wij erachteraan en iedereen vermaakt zich wel.  Allerlei plastic en pluche rommel wordt er verzameld bij schiettenten, ballententen, touwtjetrek-kramen. En het is ook altijd afwachten welke attracties nu in trek zijn bij de kinderen.
Vandaag was het letterlijke hoogtepunt toch wel de “hooggaatie”.  (ofwel Reuzenrad)
Rob en ik kopen kaartjes en Fenna en Jero gaan mee.
Ze vinden het spannend, (toch wel wat hoogtevrees)  maar geven aan dat omdat wij erbij zijn dit niet uitmaakt.  Wanneer het te spannend wordt zullen ze hun ogen wel dicht doen.
Er zijn gondeltjes met open hekjes, en er zijn er met dichte deurtjes.  Er wordt in elk geval al vurig gehoopt dat we een gondeltje hebben met dichte deurtjes.  Toch een veiliger gevoel.
We zitten, het rad begint te draaien, we zitten bovenin en daar hangen we natuurlijk net een tijdje stil. Er wordt wel al steeds naar onze handen gegrepen maar het lijkt rustig, tot ineens totaal onverwacht Jero het op een brullen zet met dikke tranen, half blauwe lippen en schreeuwt “Ik wil naar beneden!! Het is veels te hoog!”  Na hem wat afgeleid te hebben wordt het weer rustig maar we mogen de anderen zeker niet vertellen dat er is gehuild. Hij vind het daarna zogenaamd jammer dat we niet nog eens bovenin stil staan en dat we er even later weer uit moeten.  Hij was er wel het eerst uit.

Ander hoogtepunt was toch wel de fruitspies met chocolade!!

Ik onthoud deze nu alvast voor volgend jaar. Een echte aanrader!
Nu lekker weekend.
Ben benieuwd naar de status van de gewassen in de moestuin in Beers. Gaan we morgen zien.
Zondag weer repeteren met de band.

Het is al met al wel een vreemde week…
Goed om wat afleiding te hebben af en toe.
Fijn dat inmiddels het grootste deel van de lichamen nu in Nederland is.
Vandaag is mijn moeder, met een vriendinnengroep naar het vliegveld in Eindhoven geweest.
Om met hun vriendin, die haar oudste zoon en schoondochter verloor, dit alles samen mee te maken.
Dit wilde ze zelf heel graag. Ze wil het met zoveel mogelijk naasten beleven.
Denk dat het erg heftig is daar bij te zijn.   Alleen al de beelden zijn zo indrukwekkend.
Ik blijf er toch erg mee bezig.
Hoop voor iedereen dat ze snel meer duidelijkheid krijgen.

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *