MIJN POEZENDUO

Ik was eigenlijk van plan vandaag weer een vlog op te nemen. Maar net daarvoor was ik een rondje gaan lopen, en kreeg ik een lekkere bui over me heen.  Dit leek me toen dus niet meer zo’n goed idee. Binnenkort weer.

Vandaag over de poes als huisdier.  Heel gebruikelijk natuurlijk, maar toch leuk om hierover wat anekdotes over op te halen.  Sinds een jaar of 8 heb ik twee poezen.  Sushi en Saartje.  Een apart stel. Sushi is nogal lomp met een flinke hangbuik, en is erg éénkennig en eigenwijs. Saartje is een klein, frêle poppetje. Ik heb het idee dat ze dit ook weet. Ze is nogal ijdel zeg maar.
In het begin had ik alleen Sushi, maar die kon niet goed alleen zijn.  Als ik dan van huis was zat ze de hele dag te miauwen bij mijn huisgenoten voor de deur. Als ik dan weer thuis was zette ze het me echt betaald. Ze deed dan alles om mij te irriteren.  Spullen van tafel gooien, kerstballen uit de boom slaan, ín de kunst-kerstboom gaan liggen die hierna niet meer bruikbaar was. Als het mij maar irriteerde.  Daarom leek het me beter een tweede poes in huis te halen.
Saartje is een weesje uit een gastgezin, en met de fles groot gebracht. Heel aanhankelijk, en een echte allemansvriend. Toen ik haar ophaalde was ze echt niet groter dan een flinke muis.
De eerste ontmoeting tussen Soes en Saar verliep alles behalve vlekkenloos.  De eerste dagen werd er continu gegromd naar Saar, die zich maar achter de koelkast verstoptte. Ik was echt even bang dat ze verslonden zou worden. Uiteindelijk werd het toch steeds beter, en een week later lagen ze lekker samen te slapen in de kattenmand.  Vanaf die tijd kunnen ze goed met elkaar overweg.
Op een gegeven moment hebben ze in een korte tijd meerdere verhuizingen meegemaakt. Dat vonden ze echt verschrikkelijk! Dan moesten ze in de reismand, en dat was een reuze gevecht.
Ze maakten zich dan helemaal breed, zodat ze er niet in pasten. Dat zag er ongeveer zo uit;

poes1
Goed daar gingen we. Eerst van mijn eerste huis naar mijn neef die ze tijdelijk zou opvangen.  Mijn huis was verkocht en ik had een appartement gekocht. Ik moest nog een paar maanden overbruggen bij mijn ouders thuis. Daar hebben ze een paar hondjes en een eigen kat, dus dat zou niet samen gaan.
Bij mijn neef ging het nogal snel mis, omdat Sushi daar op zijn nieuwe bank begon te plassen uit protest. (Éénkennig hè?)
We hebben toen bij mijn ouders thuis een soort noodruimte gemaakt.
Een maand of twee daarna verhuisd naar mijn nieuwe appartement.  Gelukkig waren ze daar snel gewend.

Toen leerde ik mijn vriend kennen, en het eerste half jaar moest Sushi niets van hem hebben. Dat heeft echt even geduurd, maar nu is het helemaal dikke mik! Saartje daarentegen was van het begin niet van hem af te slaan! Dat is nu nog steeds zo.
Maar toen we na een tijdje weer gingen verhuizen naar het appartement van mijn vriend, kwam er weer een protest actie.  We waren spullen aan het weghalen en ze voelden de bui al hangen.  Saartje ging toen voor de TV staan en er gebeurde het volgende;

poes2

Ze stond gewoon tegen de TV aan te plassen!   Ik dacht echt dat ik gek werd!
En nu wonen we hier ruim 2,5 jaar en gaat het allemaal goed.  Als we thuis zijn, zijn ze waar wij zijn.
Ze liggen op de stoel naast ons als we aan het eten zijn. Als we een fimpje kijken liggen ze er gezellig bij. Saartje zelfs graag op schoot. Sushi niet. Die ligt graag in de buurt, maar wil zeker niet te aanhankelijk overkomen. Tot ze het ineens niet meer uithoudt en je helemaal plat knuffelt.
Soms zijn ze ook heel irritant.  Als ze ’s ochtends om 4 uur in de huiskamer aan het rondrennen zijn, of aanhoudend lopen te miauwen omdat we nu zo langzamerhand wel weer eens uit ons bed mogen komen.  “eten”!  “aandacht”!  Als ze moeten kotsen als je net aan het eten bent.  Of voor de honderdste keer aan je meubels krabben terwijl ze weten dat dat niet mag!!  Of voor je voeten lopen als je je handen vol hebt en je bijna je nek breekt. Als ze in de rui zijn. Ze je spullen molesteren, van je planten eten. Ze je negeren.  Ach ja.
Het blijft toch vooral gezellig dat ze altijd op je staan te wachten bij de deur zodra ze je aan horen komen.  We zouden ze niet willen missen.

Wat ze nog niet weten is dat we in mei volgend jaar weer gaan verhuizen!
Dat laten we nog maar even zo.
Maar! Dan kunnen ze wel naar buiten want dan hebben we een tuin.  Denk dat ze dat wel zal bevallen!

 

 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *