OPEN DIE DEUR, VOOR 2015

Stiekem al ruim 2,5 maand niet meer geschreven. Waar blijven de weken en maanden?!
Het nieuwe jaar is alweer lang en breed begonnen.  Voor iedereen de beste wensen!
Wel fijn dat het normale ritme nu weer terugkomt. Toch altijd het lekkerst.
Maar fijne decembermaand gehad, dat zeker!
De katten hebben de kerstboom met alles erop en eraan heel gelaten dit jaar dus dat scheelt al.
(is ook wel eens anders geweest. Er werd zelfs een nieuwe slaapplek in gevonden)
Er is maar 1 glazen kerstbal kapot gevallen en dat heb ik zelf gedaan.
Morgen gaat ie er weer uit en ga ik weer richting de zomer werken. Nu al zin in!!
Elke dag toch alweer een paar minuten langer licht.
Afgelopen maand hebben we getekend voor ons nieuwe (nog te bouwen) huis en in het komende jaar gaat er een hoop beslist moeten worden!
Superleuk! Lekker alvast ideeën opdoen, flink sparen, dingen uittekenen, berekenen. Rondkijken in leuke woonwinkels, in keukenzaken enzo. Lekker lang voorpret!
In maart/april gaat de bouw waarschijnlijk van start dus dan kunnen we gaan volgen hoe alles tot stand gaat komen. Nu is het nog een zandvlakte.
Best raar om een huis te kopen dat je nog nooit gezien hebt.
Soms kan ik bijna niet wachten! Maar dan denk ik de tijd gaat al snel genoeg dus vooral niet pushen.
Tegen die tijd zijn we zelf ook alweer anderhalf jaar ouder….
Vandaag wel nog eens (in de regen) naar de bouwplaats gereden met onze beider ouders en mijn zus en nog even geluncht in het vroegere familie-café van de van de Staken familie.
Wordt leuk!!
 Van de week trouwens echt een hele zielige film gezien.
Ik huil eigenlijk nooit bij een film maar deze keer kon ik het echt niet houden.
Een waargebeurd verhaal, dat doet ’t ‘m dan waarschijnlijk.
Ging over een man die een puppy vond (een heel schattige) en er eigenlijk een baasje voor wilde zoeken (omdat zijn vrouw geen hond wilde) maar niemand wilde de hond en de asiels zaten zo vol dat ze er maar twee weken voor konden zorgen en dan zou ie worden afgemaakt.
Dus hij mocht dan toch blijven. Uiteindelijk raakten ze natuurlijk heel erg aan elkaar gehecht en die hond liep elke dag met zijn baasje mee naar het station als hij naar zijn werk ging. Daarna liep ie terug naar huis en om vijf uur ging ie dan weer terug naar het station om zijn baasje op te halen. Dan ging ie op een muurtje tegenover de ingang zitten wachten.
Op een dag komt zijn baasje te overlijden en komt hij ’s avonds niet meer terug.
Maar die hond wilde perse elke dag daar blijven wachten. Dat heeft hij 9 (!) jaar lang gedaan en toen is ie uiteindelijk overleden. Echt heel heftig. En dat niemand die hond dan kan uitleggen dan zijn baasje echt niet meer terugkomt. Hartverscheurend.
Het wordt dus tijd om weer even naar een slapstick of goede komedie te kijken.
Maar eerst even lekker koken want het is alweer 7 uur.
Vanavond doen we even lekker niks.
Gisteren naar het winterparadijs geweest in Oirschot waar mijn broer een optreden had met zijn band (mijn oude band) en dat was supergezellig!
Maar nu even lekker niks = ook fijn!
Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *