SASKIA AAN DE BLOG

Normaal gezien ben ik iemand die, wanneer ik dingen kwijt moet, belangrijk of niet, een dagboek pakt.
Gewoon om de dingen even van je af te schrijven.  Ook al is het soms maar onzin.
(Of weer frustratie omdat ik nog steeds geen twijgje ben pff.  De zoveelste afvalpoging haha)
Niet meer helemaal van deze tijd eigenlijk…
Daarom ga ook ik maar eens aan de slag met Blogs.
Mijn dagboek zal ik zeker aanhouden voor de genante en geheime zaken  😉

Als ik mijn dagboek pak is dat toch ook zeker wel op dagen als deze.
Met zoveel verschillende gevoelens.
Vorige week donderdag op 17 juli was ik jarig. Een feestelijke aangelegenheid!
Maar in de loop van de dag dan het bericht van vlucht MH17.
Later op de avond hoorde ik dat goede vrienden van mijn ouders hun oudste zoon en schoondochter hierbij verloren.
Ik hoorde later ook hun verhaal nadat mijn ouders ze afgelopen weekend hadden bezocht.
Hoe ze het hoorden, de ontzettende woede, hoe ze het mobieltje van hun zoon belden die dag, en ze een rus aan de lijn kregen, hoe ze nog steeds geen officiële informatie hadden gehad, hoe ze de dag ervoor nog bij ze thuis waren geweest omdat ze 3 weken op vakantie zouden gaan en nog éven moesten blijven voor een laatste drankje, en dat ze nu zo blij waren dat ze dit ook hadden gedaan, hoe hij nog zwaaide toen ze vertrokken..
Het is gewoon niet voor te stellen hoe dit voor al die families moet zijn…
Je leven is gewoon verwoest, en komt dat nog ooit goed?? Of wat is dan goed?
Heel het land is aangedaan, ikzelf krijg ook steeds de rillingen en tranen in mijn ogen bij alle beelden en het nieuws.
Kon je dan maar iets doen om het leed van deze mensen weg te nemen.
Of deze hele gebeurtenis ongedaan te maken.
Zondagavond gingen mijn vriend en ik uit eten om te vieren dat we nu twee jaar gelukkig zijn samen.
Een heerlijk gevoel natuurlijk, maar ik kan niet voorkomen dat ik me dan vaak schuldig voel, of me op een vreemde manier bijna schaam dat bij mij wel alles goed gaat.
Of me heel erg ga afvragen wanneer het noodlot dan bij mij zal toeslaan. Want iedereen krijgt z’n portie lijkt me.  Dit komt natuurlijk ook voor een gedeelte omdat ik in de huisartsenpraktijk waar ik werk, met name toch de laatste tijd, of misschien ben ik er meer mee bezig, vaak meemaak dat jonge mensen ongeneeslijk ziek worden, mensen familieleden verliezen, moeilijke thuissituaties met geweld of verslavingsproblematiek.
Soms is het gewoon allemaal een beetje veel van alles…

Ik weet, je moet daar niet teveel bij nadenken.
Als je altijd in angst leeft geniet je niet van het moment en het feit dat het juist allemaal goed gaat.
En dit is juist zo belangrijk!
Zoals je ziet kan je ’s ochtends fluitend opstaan, en aan het eind van dag is alles kapot.

Gelukkig ben ik wel goed in het genieten van kleine dingen..
Ik kruip dus even met een lekkere kop koffie tegen mijn schat aan op de bank.
Liefst met de twee katten er ook nog bij.
Wel met de beelden van de rouwstoet op TV….  Echt niet te bevatten.

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *