WACHTEN OP JE BEURT…

Zo! Het is inmiddels echt alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog schreef.
2016 was dan ook een jaar van veel grote veranderingen. Leuke veranderingen ook!
Maar wel ingrijpend en life-changing! Daarom ben ik nog een beetje zoekende naar het weer oppakken van de normale bezigheden.

Zondagmiddag, kleine Thomas ligt op bed, en wij hebben geen zin om vandaag nuttige zaken in huis te doen.  Mooi weer eens tijd (ook lastig om dat op te merken!) om weer eens wat te schrijven.
Hopelijk kan ik in 2017 dit weer een beetje op gaan pakken!

“Het wachten op je beurt!”
Op zich heb ik daar geen problemen mee. Ik ben een geduldig iemand zie je..
Maar wat is het lastig om je beurt dan soms niet voorbij te laten gaan..  Als je klein bent..
Dat is zo’n typisch iets!
Hoe vaak ik al heb meegemaakt dat ik zogenaamd, maar ook letterlijk, over het hoofd werd gezien!

Ik ging een keer naar een museum, en daar moest, net als op het vliegveld, je tas door een scanner.
De band waar ik bij stond, stond op het punt om “open te gaan”.
Ik zag een werknemer plaatsnemen achter het schermpje en wilde net mijn tas op de band leggen, toen er een langer iemand (is niet moeilijk, in mijn geval!) voordrong en zijn tas erop kwakte.
Ik was echt verbaasd! Hallo!? Ik STA hier ook gewoon! En ook niet omdat ik niks beters te doen heb!
Als je dan kenbaar maakt dat je ook staat te wachten en eigenlijk al langer dan kijkt men héél verbaasd.  Sorry! Ik had u echt niet gezien!   Ja daaaag!

Of toen ik drinken wilde halen in de bar van het Efteling theater.
Het was helemaal niet druk dus dan ben je normaal gesproken toch redelijk zichtbaar.
Ik kwam aanlopen en de barman was nog bezig dus ik wachtte netjes op contact.  Dit duurde even.
Ondertussen was een lange man aan komen lopen en die werd meteen aangesproken. “zeg het maar!”.  Dan moet ik weer heel ongemakkelijk zeggen “eh… ik was ook aan het wachten…”
Dus… én de barman had mij zogenaamd niet gezien…én de lange man had niet gezien dat ik daar stond. Alsof ik onderdeel ben van de aankleding.  Of één of andere figurant!
Zo vreemd!

Oh en pas ook op voor bejaarden! Die zijn ook niet altijd zo lief en kwetsbaar als ze eruit zien.
Die dringen vaak ook geniepig voor! 

En als er dan een rij is waar de volgorde redelijk duidelijk is, zoals bijvoorbeeld in de supermarkt,  dan kies ik áltijd de verkeerde rij.
Altijd de rij waarbij iemand is vergeten zijn groente af te wegen, of de rij waarin de kassiërre iets fout doet, niet verder kan en moeten wachten op een kundiger collega of iemand met meer bevoegdheden. Dan denk ik soms één en ander te zien gebeuren en te kunnen voorspellen welke rij gaat vastlopen, maar dan nog sta ik altijd het langst te wachten.
Zoals ik al zei ben ik gelukkig een geduldig iemand.
En het is nog altijd sneller dan het zelf moeten jagen en slachten van je voedsel denk ik dan maar.

Hier nog een bijzonder treffend filmpje over “de verkeerde rij”

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *