WEDEROM EEN ROERIGE KRAAMTIJD..

Op 8 november, bijna vier weken geleden alweer, zijn wij de trotse ouders geworden van ons tweede manneke “Loek”! Dit keer was het een geplande keizersnede. Een hele andere beleving en ook wel heel bijzonder. ‘S ochtends hebben we Thomas weggebracht naar opa en oma en toen met een dikke buik het ziekenhuis in. Twee uurtjes later lag er ineens een mini-mensje op mijn borst. 

De keizersnede maakte ik nu heel bewust mee omdat er dit keer geen uitputtingsslag aan vooraf was gegaan. We wisten ook dit keer niet of het een jongetje of een meisje zou worden. Nu zou dat niet lang meer duren. Zo spannend! Eerst waren ze de chirurg kwijt. Toen die er eindelijk was werd een beetje gehaast de ruggenprik gezet en ze waren al begonnen! Net iets te vroeg dacht ik. Ik voelde dat er een snee werd gemaakt over het oude litteken al was het geen scherpe pijn. Maar dit hoorde toch niet helemaal. Het was daarna ook een heel naar gevoel toen er allemaal werd geduwd en getrokken. Alsof al mijn ingewanden met grof geweld werden verwijderd haha. Toen hebben ze op mijn aangeven toch maar wat extra verdoving via het infuus toegediend. Dat moment dat het dan zover is en er ineens een babyhuiltje hoorbaar is en iemand zegt “een klein manneke! kijk!” Dat is toch niet uit te leggen. Wat een emoties er dan ineens zijn! Het was ook net of ik weer even terug was bij de geboorte van Thomas. Bijna alsof Loek een kopietje was! Ik zag meteen veel gelijkenis. 

De eerste paar dagen waren echt even afzien. Je kan niets, Thomas logeerde bij opa en oma en die miste ik echt. En hij was ook nog ziek. Gelukkig gingen die dagen wel snel en na een paar dagen konden we lekker naar huis. Toen die week met kraamzorg in huis. Heb me maar overgegeven aan alles en gedacht “Nog even geduld dan kan ik het allemaal weer zelf” De week erna was Rob nog vrij. Konden we even wennen aan de nieuwe situatie met z’n viertjes.

Maar ondertussen bleek helaas al snel dat Loek net als zijn broertje destijds heel veel last heeft van krampen en reflux. Dus we zitten weer in een fase met veel huilen/krijsen, regelmatig ook ontroostbaar, een vaak oververmoeid kindje dat niet kan slapen door de pijn, medicijnen, korte en onrustige nachten en veel dagen waarop ik de meeste uren doorbreng op de bank met Loek op de borst. Gelukkig weet ik nu dat deze fase weer overgaat. Maar het is echt moeilijk om te zien dat je kindje zoveel pijn heeft en je soms gewoon niets kunt doen. En ik voel me schuldig dat Thomas nu soms wat minder aandacht krijgt dan ik zou willen. En de ergste momenten zijn de dagen dat ik alleen thuis ben met Thomas en Loek en dat ze dan allebei huilen en elkaar aansteken!๐Ÿ˜… Ik kan me haast niet voorstellen dat mensen ook een fijne kraamtijd kunnen hebben. Ik zal blij zijn als we weer wat weken verder zijn!

Maar! ook dit zal weer goedkomen en als ik naar mijn twee kleine jongetjes kijk kan ik wel huilen van geluk..  De enige vrouw in een mannengezin. Trots! En nog steeds zรณ verliefd op Rob. Nu nog meer dan ooit! โค  Ik knijp echt in mijn handen en kijk echt uit naar alle mooie momenten die nog gaan komen…

Share

Comments: 1

  1. Mariska says:

    Prachtig verwoord Saskia, die grote roze wolk heb ik ook niet gezien. Niemand die ik ken zag hem wel ๐Ÿ˜‰ Kraamweek = geleefd worden en enorm slaaptekort. Ik hoop echt voor jullie dat het huilen en pijn snel minder wordt.
    Je mag inderdaad giga-trots zijn op je gezin!
    Xx

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *