WE ZIJN ER WEER!!

Wat ben ik blij dat ik inmiddels kan opschrijven dat alles hier thuis echt een stuk beter gaat!!
In mijn vorige blog zaten we nog volop in de ellende.
Een kindje dat heel veel huilde en krijste, als hij niet huilde was hij onrustig aan het wringen in je armen of hij sliep eindelijk tegen één van ons aan of uitgeput in de wandelwagen..
We hadden alles bij elkaar maar een uur of twee/drie slaap per nacht en dan ook nog een rond rennende dreumes die je nog niet kan uitleggen wat er speelt….
Loek kwam maar niet aan, ik viel maar niet af!  haha

Het was echt een helse tijd…  Nu, achteraf, snappen we al niet meer zo goed hoe we dit hebben volgehouden.  Maar je moet wel!

Een paar dagen na mijn vorige blog kwamen we opnieuw bij de kinderarts.
Toen we in de wachtkamer zaten werd daar ook alles bij elkaar gekrijst.  Rob maar rondjes lopen daar met ‘m en je zag mensen steeds vol medelijden naar ons kijken.
Toen de kinderarts ons binnen riep zei ze al direct dat ze vond dat wij er niet goed uitzagen.
Dat ze kon zien dat we helemaal op waren.
Ze vond het bijzonder dat we begonnen met op te noemen wat wél goed ging.
Maar dat vind ik ook altijd belangrijk!
Op de voeding die Loek nu krijgt begon hij eindelijk aan te komen.
Maar hij hield pijn na de voeding en tussendoor. Veel boeren, hikken, slikken en daarna steeds weer hard krijsen.  Ze stelde voor dat we zouden starten met een sterkere maagzuurremmer. Ze wilde dan wel direct na het weekend opnieuw contact, want als het niet beter zou gaan wilde ze Loek een aantal dagen laten opnemen.  Om ons te ontlasten, en om het beeld eens goed te kunnen observeren.
Na het weekend ging het helaas niet beter dus de opname ging ervan komen.

Wij waren eigenlijk heel erg opgelucht al was het natuurlijk niet leuk.
Maar wij waren echt hélemaal op en wisten het gewoon écht niet meer.
Je wordt gewoon bang dat je ‘m op een gegeven moment wat aan zou doen.
Er moest wat gebeuren.

Dinsdagochtend gingen we naar het ziekenhuis en volgde er een gesprek met een heel team.
Er werd tegen ons gezegd dat de meeste baby’s bij zo’n opname de eerste 24 uur alleen maar slapen.  Dat je dan toch zeker niet aan jezelf moest gaan twijfelen.
Wij besloten dat we in elk geval thuis gingen slapen zodat we eindelijk wat konden slapen en om er overdag ook niet de hele dag te gaan zitten.  Dat vonden ze in het ziekenhuis ook alleen maar fijn want dan kregen zij ook het beste beeld.  Je mocht wel 24 uur per dag bellen om te informeren. De eerste avond toen ik belde vertelde ze dat ie daar ook al de hele tijd huilde en dat ze al een paar uur met ‘m bezig waren. En dat ze ook wel duidelijk zagen dat ie last had. Dat het niet “zomaar” een huilbaby was.  Ik was eigenlijk heel blij met deze erkenning.  Voor je gevoel heb je namelijk álles geprobeerd en ik zág ook gewoon dat ie pijn had.

 

De laatste nacht ben ik wel gebleven ..

 

Uiteindelijk konden ze medisch gezien niet veel meer doen dan de medicatie, de speciale voeding en de voeding wat verder indikken.
Ze zijn toen begonnen met het “huilbaby-protocol” om te kijken of dit voor wat meer rust kon gaan zorgen.  Ze bakeren hem dan in als ie naar bed gaat zodat hij fysiek wat rustiger is, zichzelf niet de hele tijd wakker slaat, en ook zodat de maag en darmen wat rust krijgen omdat ie stiller ligt. Verder is ook gecontroleerd laten huilen een onderdeel. Als hij in bed huilt mag je 10 minuten wachten. Als hij dan nog huilt ga je erheen en probeer je ‘m te troosten zonder echt contact te maken. Dus je kijkt hem niet aan, Legt een hand op zijn buik en wrijft over zijn neusje tot ie weer rustig is en dan ga je weer zachtjes weg. Als dit na 3x nog niet lukt haal je ‘m er even uit tot ie weer moe wordt.
Dat is in het begin wel erg moeilijk maar je leert al snel herkennen wanneer het wel en niet gaat lukken en wanneer ie wel of niet moe is…

Na vier dagen mochten we het thuis weer gaan proberen en dit ging al meteen een stuk beter!
Inmiddels had de maagmedicatie er voor gezorgd dat het omhoogkomen van de voeding in elk geval geen pijn meer deed. En omdat hij beter sliep (en wij ook)  konden we allemaal veel meer verdragen.
Hij slaapt overdag niet zo heel veel.  Korte blokken.  Maar ’s nacht sliep ie al snel door tot 7 uur of half 8 zelfs!

 

Wat een wereld is er weer voor ons opengegaan! Het voelde letterlijk alsof je uit een soort droom of roes kwam en ineens weer helder kon zien en denken.  Er is nog meer in het leven en ik kan ook weer aan andere dingen denken.  Loek is nu ook erg veel aan het lachen en aan het brabbelen en inééns hebben we een kindje van ruim 3,5 maand!  Ook Thomas noemt hem nu niet meer “huilen” maar “Koek”..  en ze maken steeds meer contact.   Deze periode was ook meteen een soort van relatie-test. En ik moet zeggen dat we daar heel goed doorheen gekomen zijn!  We hebben de vermoeidheid en stress niet op elkaar afgereageerd maar juist heel erg geprobeerd elkaar te steunen en elkaar af en toe te ontlasten.  En op de momenten van rust die er soms waren namen we ook echt even de tijd voor elkaar.  Met mijn baas heb ik kunnen regelen dat ik nog een paar weken langer thuis kon blijven zodat we ook even konden zorgen voor een wat stabielere situatie hier, om te kijken hoe het op de opvang gaat en om éven op adem te komen en ook nog een beetje te genieten.  Daar ben ik wel héél blij mee. Ik merk ook dat het echt tijd kost weer die rust te vinden. Merk nog regelmatig dat ik een kort lontje heb en dat is niets voor mij!!  Hopelijk komt dat langzaam weer tot rust.  Maar genieten doen we nu zeker!!

En tja.. die derde waar we het eerder wel eens over hadden… Ik denk niet dat er die nog gaat komen!
Deze periode was toch wel traumatisch en ik weet niet of we dat nog eens zouden kunnen….

 

Zo gezellig!

 

Share

Comments: 2

  1. Zo, wat ben ik blij dit te lezen! Ik snap precies hoe je je voelt als je aan het einde van je Latijn komt. En die opluchting en helderheid daarna. Nu alle ruimte om te genieten, fieuw!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *