IK ZOEK DIE BLAUWE WOLK??

Wat kan je leven toch van het ene op het andere moment totaal veranderen!
Op donderdag 14 april om 00:24u ’s nachts werden wij papa en mama van onze kleine Thomas!
Wat is dat een happening!
Op dinsdag 12 april is begonnen met het inleiden van de bevalling omdat ik dus zwangerschapssuiker bleek te hebben en ik ook wat insuline moest gebruiken.  Omdat zo’n ingeleide bevalling in de regel wel even duurt hadden we vantevoren niemand gezegd dat het zover was. Ik wilde niet dat er steeds gevraagd zou gaan worden “en?? Al nieuws?”
Eerst begonnen met het voor elkaar krijgen van genoeg ontsluiting middels een ballonnetje en gel toestanden. Woensdagmiddag konden toen bij 3cm de vliezen worden gebroken en werd het weeën-opwek infuus opengegooid. Aan alles merk je gewoon dat je lijf er nog niet aan toe is. Man man wat een hel dat infuus. Ten eerste ben je met die naald en de slangetjes, én de babyhartslag-monitor toch vrij beperkt in je bewegingsvrijheid, en ik vond die weeën opvangen op bed echt niet fijn! Ten tweede gaat het allemaal veel te snel met zo’n infuus. Binnen no time zat ik in een weeënstorm die niet meer ophield. Ze bleven maar komen. In het begin zat er nog een minuut of met wat geluk twee minuten tussen, maar dat liep al snel terug naar 30, en toen 15 seconden. Op den duur gingen de weeën zelfs nu en dan gewoon in elkaar over. Ik was echt in een soort trance en niet in staat nog te reageren op de mensen om me heen. Dit alles duurde zo’n 7 uur waarbij Rob steeds mijn onderrug heeft gemasseerd (waarvoor heel veel dank lief!) en toen kreeg ik een ruggenprik. Ik moest daarvoor al weeën-opvangend een zeer onhandige houding op bed aannemen en ik kreeg ook nog een catheter wat ook echt niet prettig was. Maar toen die ruggenprik eenmaal werkte was ik echt in de hemel! Ik kwam weer bij mn positieven en viel als een blok in slaap. Zo raar trouwens!! Je voelt de weeën dan nog wel maar ze doen geen pijn meer. Na 2 uur werd er gekeken of de ontsluiting nu verder gevorderd was maar dit was in die 9 uur maar 1cm opgeschoten naar 4. Toen is Thomas uiteindelijk met een keizersnede gehaald.
Dit was ook een heel bijzonder moment! Als ze er eenmaal aan beginnen duurt het een minuut of 8 en daar zie je dan ineens je kindje! Een jongetje!! Hij huilen, ik nog harder huilen!  Meteen helemaal verliefd. Daarna leek het net of de verdoving van de ruggenprik te ver doorliep. Ik had geen gevoel meer in m’n armen, kon niet meer slikken, en ik werd erg draaierig. Dit kende ik van eerdere operaties. Dat gevoel dat je hebt voor je out gaat.
Maar Thomas was er!! En het was middernacht dus nu konden we even gaan bijkomen.

En nu dan! Ruim drie weken later;
De eerste tien dagen hadden we kraamzorg in huis. Dit was wel fijn. Maar ook wel vreemd. Zo iemand de hele dag in je huis en je voelt je al niet zo lekker en niet jezelf. Je leeft echt een beetje als een kluizenaar want je komt de deur niet uit. Erg emotioneel om niets.. of ja, je kunt het in elk geval niet direct thuisbrengen. Maar Thomas deed het heel goed.
Na die tien dagen lichtte de kraamzorg haar hielen en vanaf dat moment is de blauwe wolk ook even zoek. Thomas heeft heel veel last van zijn darmpjes en van opkomend maagzuur. Hij is dus de hele dag onrustig en huilt erg veel. en hard!
Soms ook echt krijsen en dan helpt er echt niets. Dat is echt frustrerend en je wordt er echt radeloos van! Ik huil dan zelf regelmatig een potje mee. Doordat hij niet graag plat ligt kan ik hem overdag eigenlijk niet neerleggen. Dan is het meteen grote paniek. Dus mijn dagen slijt ik nu vooral vastgeplakt op de bank met baby vastgeplakt aan mij. Mijn eigen leven is op dit moment zo’n beetje non-excistant en netflix en internet vieren hier hoogtij. Hoogtepunten van de dag zijn als ik geluk heb het snel vouwen van de was en een toiletbezoek in stilte..
Verder hoor je het babygehuil ook nog als het even stil is, slaap je erg waaks (dus ik hoor elk zuchtje) en vergeet ik soms dat ik zelf ook moet eten en drinken, en ohja ik heb ook nog een relatie!
Afgelopen week stond ik met een bos bloemen voor moederdag in de rij om af te rekenen. Thomas lag in de kinderwagen en begon te huilen. Rob ging alvast met ‘m naar buiten en ik betrapte mezelf erop dat ik de bloemen aan t wiegen was..
Zulke dingen..

We hebben inmiddels andere voeding, een drankje tegen het maagzuur, en we zijn gisteren met ‘m naar een osteopaat geweest.
Hier moeten we nog een paar keer terug maar ik hoop dat t manneke zich snel beter voelt.
Dat hij ook eens wakker kan zijn en tegelijk blij.
Nu is wakker zijn –> huilen.

Het zijn dus even zware weken.
Maar ik geloof dat goedkomt.
Als ik hier zo op de bank zit en hij ligt zo lekker op m’n borst te slapen kan ik niet anders dan de hele tijd vertederd naar ‘m kijken en naar die kleine zuchtjes luisteren.
Vooral als hij nu en dan zo’n supercharmante glimlach op z’n gezicht tovert. Dan schieten de tranen in m’n ogen.  Ik ben een hele trotse mama!

 

FB_IMG_1462044071227

Share

Comments: 3

  1. Kristel says:

    Wauw wat een trots gelukkige mama. Believe me het komt goed. Osteopaat goede zet denk ik. Kop op meid. Betere tijden komen zeker. Je wordt geleefd. Veel foto’s en filmen kan je straks met ander gevoel terug kijken. Liefs Kristel

  2. Lindsy says:

    Lieve Rob en Saskia.

    Wat een vervelend herkenbaar bericht lees ik hier.
    Ook ik heb tranen in mijn ogen tijdens het lezen maar vooral omdat ik het enorm herken.
    Jeetje Saskia en Rob ik wens jullie enorm veel succes en als je me wil bellen of appen mag dat altijd.
    Wij hebben 11 maanden een huilbaby gehad dus weet helaas hoe het voelt kan er dus over meepraten. Ik hoor het wel. Dikke kxs van Lindsy

  3. Kim Wijdeven says:

    Hoi Saskia,
    Ik ben een oud collega van Rob en las via zijn gedeelde link dit mooie verhaal. Even was ik weer ruim 12 jaar terug in de tijd, toen mijn zoon Bram (en zijn tweede naam is Thomas..;-)) net geboren was. Alles wat jij beschrijft herken ik! Maar als ik dan nu naar mijn grote, stoere puber kijk kan ik je garanderen dat het echt allemaal goed komt!
    veel geluk met jullie drietjes!
    Groetjes, Kim

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *