IK ZOEK NOG STEEDS BALLEN..

Alweer een hele tijd geleden schreef ik er een blog over.  “BALLEN GEZOCHT”
Ik wil graag assertiever worden!

Die assertiviteitstraining waar ik het in de vorige blog over had, die heb ik inmiddels gevolgd.
Dat was een training van een volle dag waarin ik met zo’n 12 anderen onder leiding van een coach en rollenspellen ging werken aan het assertiever worden.
Het was in Utrecht en de dag begon al om half 9.   Ik kwam de ruimte binnen en er stond een kring met stoelen.  Ik kreeg meteen zo’n AA gevoel.  “Hallo ik ben Saskia en ik ben alcoholist”  waarop de rest dan zegt “Hallo Saskia” en me daarna geruststellend en liefdevol aankijkt.

Nou goed, ik denk dat de helft van de andere deelnemers er al waren en de rest moest nog binnenkomen. Ik ging zitten en iedereen zat een beetje timide te wachten op z’n stoeltje.
Het waren overigens allemaal vrouwen en één man.
Toen iedereen binnen was keek ik rond in de kring en ik besloot wel direct dat ik het wat uitstraling betreft lang niet het slechts heb getroffen.
Ik bedoel daarmee dat er ook een aantal mensen tussen zaten die keken alsof ze bang waren in elkaar geslagen te worden. Alsof ze het liefst onzichtbaar zouden willen zijn.  (Die vonden het zelfs in de rollenspellen moeilijk om “NEE” te zeggen).

We deden gedurende dag wat rollenspellen en er werd steeds uitgelegd hoe je iets op een bepaalde manier kan zeggen om je boodschap duidelijk te maken en de ander te laten luisteren zonder dat je iemand aanvalt. Want als niet-assertieveling ben je altijd bang dat je een andere voor het hoofd stoot, beledigd, of dat ze je daarna niet meer leuk vinden.
Nu vind ik de beredeneringen altijd erg logisch. Als je hoort hoe zo’n coach dingen uitlegt en je aanspoort om te zeggen wat je denkt word je even heel blij want je denkt; “natuurlijk! Zo doe je dat!”
Maar vervolgens denk ik;  “Ja maar in zo’n rollenspel is het makkelijk. Degene tegenover je weet wat we aan het doen zijn en verwacht een bepaald antwoord, dus het is gewoon erg veilig en je kwetst er niemand mee”

Het is ook niet zo dat je naar huis gaat met een gevoel van “nu heb ik ineens het licht gezien en nu gaat alles veranderen”   Je hebt wat tools aangereikt gekregen waar je dan zelf mee aan de slag moet. In eerste instantie denk je dan ook; “vanaf nu ga ik het allemaal anders aanpakken” maar ook dat is niet zo makkelijk als het lijkt!

Door de jaren heen is het al wel enigszins verbeterd hoor, maar het blijft gewoon ontzettend moeilijk voor mij om te zeggen wat ik denk.  Of omdat te doen zonder het gevoel te hebben dat ik dan iemand vermoord, of dat ik ga vertéllen dat ik iemand zou hebben vermoord.
Maar ik dwing mezelf er wel vaker toe.  Ik heb dan vaak wel buikpijn maar goed.

Het hoofdprobleem blijft nog steeds dat mijn zelfbeeld eraan ten grondslag ligt.
Ik plaats mezelf snel onder de ander.   Zo moeilijk om dat te veranderen!!
EN IK BEN ER NA 32 JAAR ZO KLAAR MEE!!  Zeker nu ik mama ben wil ik het echt zo graag anders doen!  Ik wil niet dat mijn kinderen leren onzeker te zijn. Ze moeten een goed voorbeeld krijgen.

Zijn er mensen die ervaring hebben met dit probleem?  Wie heeft er tips??

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *